درباره

آخرین نوشته ها

  • امام مهدی (عج) و مسجد الاقصی
  • تماشای این ویدئو به شدت توصیه میشود
  • از علامات ظهور فقط علامات حتمی مانده است
  • محرومیت از امام چرا ؟
  • بازی با آتش ترامپ در قلب فلسطین
  • مرگ تلخ یا شیرین
  • پیامبر مهربانی ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ، ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺳﯿﺮﻩ
  • پیامبر اسلام (ص) و همسایه یهودی
  • قهر کردن مقدمه جهنمی شدن
  • تعریف پیامبر رحمت از آخرالزمان
  • قهر و آشتی ، مودت و مهربانی
  • توبه مرد شراب خوار
  • توبه لوطیها
  • داستان رباخواری
  • بعد از توبه چه کار کنیم و چه کار نکنیم؟
  • از ربا چه میدانید؟
  • نظرسنجی جدید
  • آخرین حکومت در عربستان قبل از ظهور امام زمان (عج)
  • کارد به استخوانم رسیده مولا جان
  • آیا زمان ظهور قیامت برپا میشود وهمگی زنده میشویم؟
  • خاطره ی دیدار سعد حریری با رهبر انقلاب
  • درس گرفتن از راهزن
  • آیا شما انسان خیر خواهی هستید ؟
  • سالروز ازدواج پیامبر (ص) و حضرت خدیجه (س)
  • اظهار عجز
  • در انتظار منجی
  • قسمت یازدهم رمان برات میمیرم
  • قسمت دهم رمان برات میمیرم
  • قسمت نهم رمان برات میمیرم
  • قسمت هشتم رمان برات میمیرم
  • لیست آخرین مطالب
  • جستجو

    نسیم ظهور
    كد لوگوی ما

    نظر سنجی

    کدام قسمت از مطالب ما را بیشتر می پسندید و مورد توجه شما واقع شده؟






    امکانات

    بازدیدهای امروز : نفر
    بازدیدهای دیروز : نفر
    كل بازدیدها : نفر
    بازدید این ماه : نفر
    بازدید ماه قبل : نفر
    كل مطالب : عدد
    آخرین بروز رسانی :


    قالب وبلاگ

    ﺭﻭﺯﯼ ﺑﻮﺩ، ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ
    ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ، ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ‏« ﻧﻤﺮﻭﺩ ‏» . ﺍﻭ ﻗﺼﺮ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻫﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﻭﻗﺘﯽ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﯽ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ
    ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮕﯿﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺍﻭ ﺑﯿﺎﻭﺭﻧﺪ .
    ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ، ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﯽ ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺮﺩ، ﺍﻣﺎ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﯽ ﮔﻔﺖ : ‏« ﻣﻦ ﺳﭙﺎﻫﯿﺎﻥ ﻭ ﺛﺮﻭﺕ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺍﺭﻡ . ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﺟﻨﮕﻢ ﻭ ﭘﯿﺮﻭﺯ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ . ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺘﯽ ﺧﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ . ‏»
    ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﮔﻔﺖ : ‏« ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺱ ﻭ ﺳﺮ ﮐﺸﯽ ﻧﮑﻦ . ‏»
    ﻧﻤﺮﻭﺩ ﮔﻔﺖ : ‏« ﺍﺯ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﺮﺳﻢ . ﻣﻦ ﺧﺪﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﻢ . ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ، ﺑﮕﻮ ﻟﺸﮑﺮﯾﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ ﺑﺠﻨﮕﯿﻢ ﻭ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﻣﻦ ﭘﯿﺮﻭﺯ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ﯾﺎ ﺧﺪﺍﯼ ﺗﻮ . ‏»
    ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪ ﺷﺪ . ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ، ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﻋﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻟﺸﮑﺮﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﻟﺸﮑﺮ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﻭ ﻣﺠﻬﺰ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﻔﺮﻭﺳﺘﺪ .
    ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺵ ﻧﺪﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻟﺸﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ .
    ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺑﻪ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﯼ ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺷﺪ .
    ﻧﻤﺮﻭﺩ ﻟﺸﮑﺮ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﺠﻬﺰﯼ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﯼ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺟﻨﮓ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻧﺒﺮﺩ، ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﭘﺸﻪ، ﺑﺎﻻﯼ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺟﻨﮓ ﺑﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ . ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﻟﺸﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﻭ ﻟﺸﮑﺮﯾﺎﻥ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻟﺸﮑﺮﯼ ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺷﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮﺩ، ﺍﺻﻼً ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ . ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺗﯿﺮﻩ ﻭ ﺗﺎﺭ ﺷﺪ . ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ ﺑﻪ ﻟﺸﮑﺮﯾﺎﻥ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﻟﺸﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺁﺳﯿﺒﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﯿﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺟﻨﮓ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﯾﺪ . ﺍﻣﺎ ﻟﺸﮑﺮﯾﺎﻥ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ ﻭ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﺍﺑﺮﺍﻫﯿﻢ
    ﮔﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ . ﺁﻥ ﻫﺎ ﻟﺸﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ‏« ﺧﺪﺍ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮ ﻭ ﻗﻮﯼ ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﻣﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ؟ ‏»
    ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ : ﭼﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﺻﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ .
    ﺟﻨﮓ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ . ﻫﺮ ﭘﺸﻪ ﺍﯼ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻟﺸﮑﺮ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﯿﺮ ﻭ ﮐﻤﺎﻥ ﻭ ﻧﯿﺰﻩ ﯼ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺒﺮﻧﺪ، ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻫﺠﻮﻡ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﯿﺶ ﺯﺩﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ . ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﺯﺵ ﻧﯿﺶ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﺭﺍﺣﺖ ﺷﻮﻧﺪ . ﺍﻣﺎ ﮐﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﺒﻮﺩ . ﻟﺸﮑﺮ ﻧﻤﺮﻭﺩ ، ﮐﻢ ﮐﻢ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ، ﺯﯾﺮ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﯼ ﻫﻤﺮﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ .
    ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺩﺭﯾﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺷﺮ ﺣﻤﻠﻪ ﯼ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺗﻮﯼ ﺁﺏ ﺩﺭﯾﺎ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻧﺪ . ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﮐﻮﺑﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﺮﺩﻧﺪ . ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺳﭙﺎﻩ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻤﻠﻪ ﯼ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺭﻭﯼ ﺍﺳﺒﺶ ﭘﺮﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻗﺼﺮ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺗﺎﺧﺖ . ﺑﻪ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺭﺳﯿﺪ، ﺧﺒﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻟﺸﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ . ﻧﻤﺮﻭﺩ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : ‏« ﭘﺸﻪ؟ ﺁﺧﺮ ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ؟ ‏»
    ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭﺯﻭﺯﯼ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ . ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ : ‏« ﺑﻠﻪ، ﭘﺸﻪ ﺍﯼ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﻦ ﭘﺸﻪ ‏» ، ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﭘﺸﻪ ﯾﮏ ﺭﺍﺳﺖ ﺭﻓﺖ ﺗﻮﯼ ﺑﯿﻨﯽ ﻧﻤﺮﻭﺩ . ﻧﻤﺮﻭﺩ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﺮﺩ، ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﭘﺸﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﯼ ﺩﻣﺎﻍ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ . ﻭﺯﻭﺯ ﭘﺸﻪ ﺗﻮﯼ ﺩﻣﺎﻏﺶ ﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﭘﺸﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﯼ ﺩﻣﺎﻏﺶ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ، ﺑﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﺩﺳﺖ ﺯﺩ . ﻣﯿﻠﻪ ﺍﯼ ﺗﻮﯼ ﺩﻣﺎﻏﺶ ﮐﺮﺩ، ﻧﺸﺪ . ﺳﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺯﺩ، ﻧﺸﺪ . ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺻﻮﺭﺗﺶ ﺑﮑﻮﺑﻨﺪ، ﻧﺸﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﮐﻮﺑﯿﺪ، ﻧﺸﺪ . ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﯾﯽ ﻭﺍﺩﺍﺷﺖ، ﭘﺸﻪ ﺍﺯ ﺩﻣﺎﻍ ﺍﻭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻧﯿﺎﻣﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﻣﺪ . ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻠﻨﺠﺎﺭ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ، ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩ : ‏« ﺟﻼﺩ، ﺟﻼﺩﻡ ﺭﺍ ﺧﺒﺮ ﮐﻨﯿﺪ . ‏»
    ﺟﻼﺩ ﺁﻣﺪ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﮔﻔﺖ : ‏« ﺑﺎ ﮔﺮﺯ ﺑﻪ ﮐﻠﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺑﮑﻮﺏ ﺗﺎ ﭘﺸﻪ ﺍﺯ ﺩﻣﺎﻍ ﻣﻦ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺑﯿﺎﯾﺪ ‏» ﺟﻼﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ ﺑﺎ ﮔﺮﺯﺵ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﮐﻠﻪ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﮐﻮﺑﯿﺪ . ﻣﻐﺰ ﻧﻤﺮﻭﺩ ﻣﺘﻼﺷﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺮﺩ .

    نوشته شده در سه شنبه 18 مهر 1396 ساعت 11:24 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]