درباره

آخرین نوشته ها

  • داستانی از خدمت به دین و اهل بیت
  • وصیت و توصیه شهدا
  • قسمت اول رمان برات میمیرم
  • داستانهایی از بدترین گناه
  • ایوب پیامبر که بود؟ + فیلم
  • در بهار آزادی جای حججی ها خالی
  • پاسخ رهبر معظم انقلاب به پیام سردار رشید اسلام
  • واکنش کاربران به پیام حاج قاسم سلیمانی به رهبر انقلاب
  • پیام مدیر سایت :
  • آیا نمی رسد به حضورت صدای ما؟
  • عواقب دنیوی و اخروی گناه زنا
  • هجرت پیامبر(ص) از مکه به مدینه چگونه اتفاق افتاد؟
  • غفلت از یار گرفتار شدن هم دارد
  • بازدید سرزده رهبر انقلاب از مناطق زلزله زده
  • مهدویت در کلام امام رضا علیه السلام
  • السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا
  • داستانهایی از امام رضا علیه السلام
  • داستانهای شگفت از امام حسن مجتبی (علیه السلام)
  • تنها دو قدم تا رضایت امام زمان (عج)
  • ریشه نابسامانی های مسلمانان در بیان پیامبر اکرم (ص)
  • چگونه زمینه ساز ظهور باشیم ؟
  • قساوت قلب و خشک شدن اشک چشم
  • خانمی که امام زمان(عج) به دیدن او آمد
  • ما برای ظهور چه قدمی برداشته ایم ؟
  • آیا امام زمان از مشکلات ما خبر دارد؟
  • شهیدی که پس از شهادت کتاب خاطرات خود را نوشت
  • توقعات امام عصر (عج) از شیعیان
  • طریقه خواندن نماز آیات
  • واکنش ها به زمین لرزه ای مرگبار
  • عصر زلزله های ویرانگر
  • لیست آخرین مطالب
  • جستجو

    نسیم ظهور
    كد لوگوی ما

    نظر سنجی

    ایجاد کدام مورد را برای سایت نسیم ظهور ضروری میدانید ؟






    امکانات

    بازدیدهای امروز : نفر
    بازدیدهای دیروز : نفر
    كل بازدیدها : نفر
    بازدید این ماه : نفر
    بازدید ماه قبل : نفر
    كل مطالب : عدد
    آخرین بروز رسانی :


    قالب وبلاگ

    ﺷﻴﺦ ﺑﺎﻗﺮ ﻛﺎﻇﻤﻲ ‏( ﺭﻩ ‏) ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺩﺭ ﻧﺠﻒ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺷﻴﺦ ﺣﺴﻴﻦ ﺁﻝ ﺭﺣﻴﻢ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻱ ﭘﺎﻙ ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﺍﺯﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﻭ ﻣـﺸـﻐـﻮﻝ ﺑـﻪ ﺗـﺤـﺼـﻴﻞ ﻋﻠﻢ ﺑﻮﺩ .
    ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺽ ﺳﻞ ﻣﺒﺘﻼ ﺷﺪ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺑﺎﺳﺮﻓﻪ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺳـﻴـﻨـﻪ ﺍﺵ ﺍﺧﻼﻁ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻲ ﺷﺪ .
    ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻘﺮﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﻮﺕ ﺭﻭﺯ ﺧـﻮﺩ ﺭﺍ ﻫـﻢ ﻧـﺪﺍﺷﺖ .
    ﻏﺎﻟﺐ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺎﺩﻳﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺭﺣﻮﺍﻟﻲ ﻧﺠﻒ ﺍﺷﺮﻑ ﻣﻲ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﻗﻮﺕ ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﺟﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ .
    ﺑﺎﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﺸﻜﻞ ، ﺩﻟﺶ ﺑﻪ ﺯﻧﻲ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﻧﺠﻒ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﻛـﺮﺩ، ﺍﻣـﺎ ﻫـﺮ ﺩﻓـﻌـﻪ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭﻱ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ، ﻧﺰﺩﻳﻜﺎﻥ ﺯﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﻘﺮﺵ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺖ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻫﻢ ﻭ ﻏﻢ ﺷﺪﻳﺪﻱ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ .
    ﻣـﺪﺗـﻲ ﮔـﺬﺷـﺖ ﻭ ﭼـﻮﻥ ﻣـﺮﺽ ﻭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻧﺎﺍﻣ





    ﺷﻴﺦ ﺑﺎﻗﺮ ﻛﺎﻇﻤﻲ ‏( ﺭﻩ ‏) ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺩﺭ ﻧﺠﻒ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺷﻴﺦ ﺣﺴﻴﻦ ﺁﻝ ﺭﺣﻴﻢ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻱ ﭘﺎﻙ ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﺍﺯﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﻭ ﻣـﺸـﻐـﻮﻝ ﺑـﻪ ﺗـﺤـﺼـﻴﻞ ﻋﻠﻢ ﺑﻮﺩ .
    ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺽ ﺳﻞ ﻣﺒﺘﻼ ﺷﺪ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺑﺎﺳﺮﻓﻪ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺳـﻴـﻨـﻪ ﺍﺵ ﺍﺧﻼﻁ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻲ ﺷﺪ .
    ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻘﺮﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﻮﺕ ﺭﻭﺯ ﺧـﻮﺩ ﺭﺍ ﻫـﻢ ﻧـﺪﺍﺷﺖ .
    ﻏﺎﻟﺐ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺎﺩﻳﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺭﺣﻮﺍﻟﻲ ﻧﺠﻒ ﺍﺷﺮﻑ ﻣﻲ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭﻱ ﻗﻮﺕ ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﺟﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ .
    ﺑﺎﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﺸﻜﻞ ، ﺩﻟﺶ ﺑﻪ ﺯﻧﻲ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﻧﺠﻒ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﻛـﺮﺩ، ﺍﻣـﺎ ﻫـﺮ ﺩﻓـﻌـﻪ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭﻱ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ، ﻧﺰﺩﻳﻜﺎﻥ ﺯﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﻘﺮﺵ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺖ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻫﻢ ﻭ ﻏﻢ ﺷﺪﻳﺪﻱ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ .
    ﻣـﺪﺗـﻲ ﮔـﺬﺷـﺖ ﻭ ﭼـﻮﻥ ﻣـﺮﺽ ﻭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻱ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻥ ، ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﺸﻜﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔـﺮﻓـﺖ ﻋـﻤـﻠـﻲ ﺭﺍ ﻛـﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻫﻞ ﻧﺠﻒ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ، ﻳﻌﻨﻲ ﭼﻬﻞ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻮﻓﻪ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻘﻴﺔ ﺍﻟﻠّﻪ ﺍﺭﻭﺍﺣﻨﺎﻓﺪﺍﻩ ﺑﺸﻮﺩ، ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪﺑﺮﺳﺪ .
    ﺷـﻴﺦ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ : ﻣﻦ ﭼﻬﻞ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻣﻮﺍﻇﺒﺖ ﻛﺮﺩﻡ .
    ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺁﺧﺮ ﺷﺪ .
    ﺁﻥ ﺷﺐ ، ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺒﻬﺎﻱ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ .
    ﺑﺎﺩ ﺗﻨﺪﻱ ﻣﻲ ﻭﺯﻳﺪ ﻭﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﻧﺪﻛﻲ ﻫﻢ ﻣﻲ ﺑﺎﺭﻳﺪ .
    ﻣﻦ ﺩﺭ ﺩﻛﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ، ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻲ ﺷﺪ ﺩﺍﺧﻞ ﻣﺴﺠﺪ ﺷﻮﻡ ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺳـﻴـﻨﻪ ﺍﻡ ﻣﻲ ﺁﻣﺪ ﻭ ﭼﻴﺰﻱ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﺧﻼﻁ ﺳﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺁﻥ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺟـﺎﻳـﺰ ﻧـﺒﻮﺩ .

    ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻲ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺳﺮﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻓﻊ ﻛﻨﺪ، ﻟﺬﺍ ﺩﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﻭ ﻏﻢ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫﻢ ﺯﻳﺎﺩ ﮔﺸﺖ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﭘﻴﺶ ﭼﺸﻤﻢ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺷﺪ .
    ﻓـﻜـﺮ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﺷﺒﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﺸﺐ ، ﺷﺐ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ ، ﻧﻪ ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﻭ ﻧﻪ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ .
    ﺍﻳـﻦ ﻫـﻤـﻪ ﺭﻧـﺞ ﻭ ﻣـﺸﻘﺖ ﺩﻳﺪﻡ ﺑﺎﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﻭ ﺗﺮﺱ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﻛﺸﻴﺪﻡ ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﭼﻬﻞ ﺷﺐ ﺍﺯ ﻧﺠﻒ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻮﻓﻪ ﺑﻴﺎﻳﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﺣﻤﺎﺕ ، ﺟﺰ ﻳﺎﺱ ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻱ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻱ ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ .
    ﺩﺭ ﺍﻳـﻦ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﺣﺪﻱ ﻧﺒﻮﺩ .
    ﺁﺗﺸﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﻗﻬﻮﻩ ﺭﻭﺷـﻦ ﻛـﺮﺩﻩ ﺑـﻮﺩﻡ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻢ ، ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻛﻤﻲ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﻧﺠﻒ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ، ﻧـﺎﮔﺎﻩ ﺷﺨﺼﻲ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻦ ﺷﺪ .
    ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ، ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔـﻔـﺘﻢ : ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ، ﻋﺮﺑﻲ ﺍﺯ ﺍﻫﺎﻟﻲ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺴﺠﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﺗﺎ ﻗﻬﻮﻩ ﺑﺨﻮﺭﺩ .
    ﺍﮔﺮ ﺁﻣﺪ، ﺑﻲ ﻗﻬﻮﻩ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻫﻢ ﻭ ﻏﻤﻢ ﺯﻳﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ .
    ﺩﺭ ﺍﻳـﻦ ﻓـﻜـﺮ ﺑـﻮﺩﻡ ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﻣـﻦ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺳﻼﻡ ﻛﺮﺩ .
    ﻧﺎﻡ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﻧﺸﺴﺖ .

    ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺍﺳﻢ ﻣﺮﺍ ﻣـﻲ ﺩﺍﻧـﺴـﺖ ﺗـﻌـﺠﺐ ﻛﺮﺩﻡ ! ﮔﻤﺎﻥ ﻛﺮﺩﻡ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﺠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣﻦ ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺷﻮﻡ .
    ﺍﺯ ﺍﻭ ﺳﺆﺍﻝ ﻛﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻛﺪﺍﻡ ﻃﺎﻳﻔﻪ ﻋﺮﺏ ﻫﺴﺘﻲ ؟ ﮔﻔﺖ : ﺍﺯ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﻳﻢ .
    ﺍﺳﻢ ﻫﺮ ﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻃﻮﺍﻳﻒ ﻋﺮﺏ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﺠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺩﻡ ، ﮔﻔﺖ : ﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺴﺘﻢ .
    ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﻧـﺎﺭﺍﺣـﺖ ﺷـﺪﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﻱ ﺗـﻤـﺴﺨﺮ ﮔﻔﺘﻢ : ﺁﺭﻱ ، ﺗﻮ ﺍﺯ ﻃﺮﻱ ﻃﺮﻩ ﺍﻱ ؟ ‏( ﺍﻳﻦ ﻟﻔﻆ ﻳﻚ ﻛﻠﻤﻪ ﺑﻲ ﻣﻌﻨﻲ ﺍﺳﺖ ‏) ﺍﺯ ﺳـﺨـﻦ ﻣـﻦ ﺗـﺒـﺴـﻢ ﻛﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻛﺠﺎ ﺑﺎﺷﻢ ، ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺍﻫﻤﻴﺘﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ ؟ ﺑﻌﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻱ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪﻩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻱ ؟ ﮔﻔﺘﻢ : ﺳﺆﺍﻝ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﻮﺩﻱ ﻧﻤﻲ ﺭﺳﺎﻧﺪ .
    ﮔﻔﺖ : ﭼﻪ ﺿﺮﺭﻱ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﺧﺒﺮ ﺩﻫﻲ ؟ ﺍﺯ ﺣـﺴـﻦ ﺍﺧـﻼﻕ ﻭ ﺷـﻴﺮﻳﻨﻲ ﺳﺨﻦ ﺍﻭ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪﻡ ﻭ ﻗﻠﺒﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﺎﻳﻞ ﺷﺪ ﻭ ﻃﻮﺭﻱ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ، ﻣﺤﺒﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﺪ، ﻟﺬﺍ ﻳﻚ ﺳﺒﻴﻞ ‏( ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺩﺧﺎﻧﻴﺎﺕ ‏) ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻡ .
    ﮔﻔﺖ : ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻜﺶ ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﻛﺸﻢ .
    ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻳﻚ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﻗﻬﻮﻩ ﺭﻳﺨﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻡ .
    ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻛﻤﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﺭﺍﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺗﻮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭ .
    ﻓﻨﺠﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻡ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
    ﺧﻼﺻﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺤﺒﺘﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺯﻳﺎﺩﺗﺮﻣﻲ ﺷﺪ .
    ﺑـﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﻱ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻣﺸﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻛﻪ ﻣﻮﻧﺲ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻲ .
    ﺁﻳﺎﺣﺎﺿﺮﻱ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻛﻨﺎﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺴﻠﻢ ‏( ﻉ ‏) ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﻢ ؟ ﮔﻔﺖ : ﺣﺎﺿﺮﻡ .
    ﺣﺎﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﻧﻘﻞ ﻛﻦ
     
    ﮔـﻔﺘﻢ : ﺍﻱ ﺑﺮﺍﺩﺭ، ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﻮ ﻧﻘﻞ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ .
    ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻱ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻡ ﺷﺪﻳﺪﺍ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻣـﺤـﺘـﺎﺟﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻡ ﺧﻮﻥ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﻭﻋﻼﺟﺶ ﺭﺍ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻢ .
    ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻲ ﻋﻴﺎﻝ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭ ﺩﻟﻢ ﺑﻪ ﺯﻧﻲ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﻣﺤﻠﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭﻧﺠﻒ ﺍﺷﺮﻑ ﻣﺎﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﻭﻟﻲ ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺘﻢ ﺍﺯ ﻣـﺎﻝ ﻭ ﺛـﺮﻭﺕ ﺧـﺎﻟـﻲ ﺍﺳـﺖ ﮔـﺮﻓﺘﻨﺶ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻤﻲ ﺷﻮﺩ .
    ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺮﺍ ﺗﺤﺮﻳﺺ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻮﺍﺋﺞ ﺧﻮﺩﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ‏( ﻉ ‏) ﺑﺸﻮ ﻭ ﭼﻬﻞ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻛـﻮﻓـﻪ ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ ﻛﻦ ، ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻲ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺣﺎﺟﺘﺖ ﺭﺍ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﺐ ﺍﺯ ﺷـﺒـﻬـﺎﻱ ﭼـﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﻛﺸﻴﺪﻡ ﺍﺻﻼ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﺪﻳﺪﻡ .
    ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻋﻠﺖ ﺁﻣﺪﻧﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﻭ ﺣﻮﺍﺋﺞ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ .
    ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻏﺎﻓﻞ ﺑﻮﺩﻡ ، ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺳﻴﻨﻪ ﺍﺕ ﻛﻪ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﻳﺎﻓﺖ ، ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﺯﻥ ، ﭘﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻭﺩﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻲ ﮔﺮﻓﺖ ، ﻭ ﺍﻣﺎ ﻓﻘﺮﺕ ، ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻲ ﺍﺳﺖ .
    ﺩﺭ ﻋـﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺗﻔﺼﻴﻼﺕ ﻧﺸﺪﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻢ : ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺰﺍﺭ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﺴﻠﻢ ‏( ﻉ ‏) ﻧﺮﻭﻳﻢ ؟ ﮔﻔﺖ : ﺑﺮﺧﻴﺰ .
    ﺑـﺮﺧـﺎﺳـﺘﻢ ﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺟﻠﻮﻱ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩ .

    ﻭﻗﺘﻲ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ ﺷﺪﻳﻢ ، ﮔﻔﺖ : ﺁﻳﺎ ﺩﻭ ﺭﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺗﺤﻴﺖ ﻣﺴﺠﺪ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ؟ ﮔﻔﺘﻢ : ﭼﺮﺍ .
    ﺍﻭ ﻧـﺰﺩﻳـﻚ ﺷـﺎﺧـﺺ ‏( ﺳﻨﮕﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﺳﺖ ‏) ﻭ ﻣﻦ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻱ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻡ .
    ﺗﻜﺒﻴﺮﺓ ﺍﻻﺣـﺮﺍﻡ ﺭﺍ ﮔـﻔـﺘـﻢ ﻭ ﻣـﺸﻐﻮﻝ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺷﺪﻡ .
    ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻗﺮﺍﺋﺖ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﻫـﺮﮔـﺰ ﺍﺯ ﺍﺣـﺪﻱ ﭼـﻨﻴﻦ ﻗﺮﺍﺋﺘﻲ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ .
    ﺍﺯ ﺣﺴﻦ ﻗﺮﺍﺋﺘﺶ ﺑﺎﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻢ : ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭ ﺣﻀﺮﺕ ﺻـﺎﺣـﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ‏( ﻉ ‏) ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻛﻠﻤﺎﺗﻲ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻮﺍﻫﻲ ﻣﻲ ﺩﺍﺩ .
    ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺎﻝ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻢ ﺍﻓـﺘـﺎﺩ ﺑـﻪ ﺳـﻮﻱ ﺍﻭ ﻧﻈﺮﻱ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻮﺩ، ﺩﻳﺪﻡ ﻧﻮﺭ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺣﻀﺮﺗﺶ ﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻧﻤﻮﺩ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺷﺨﺺ ﺷﺮﻳﻔﺶ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﻫﻢ .
    ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﻗﺮﺍﺋﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﻭ ﺑﺪﻧﻢ ﻣﻲ ﻟﺮﺯﻳﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺑـﻴﻢ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﻛﻨﻢ ، ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍﺗﻤﺎﻡ ﻛﺮﺩﻡ .
    ﻧﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ ﺭﻓﺖ .
    ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺯﺍﺭﻱ ﻭ ﻋﺬﺭﺧﻮﺍﻫﻲ ﺍﺯ ﺳﻮﺀ ﺍﺩﺑﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻢ ، ﺷﺪﻡ ﻭﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻡ : ﺁﻗﺎﻱ ﻣﻦ ، ﻭﻋﺪﻩ ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺳﺖ ﺍﺳﺖ .
    ﻣﺮﺍ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻗﺒﺮﻣﺴﻠﻢ ‏( ﻉ ‏) ﺑﺮﻭﻳﻢ .
    ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﻧﻮﺭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﺒﺮ ﻣﺴﻠﻢ ‏( ﻉ ‏) ﺷﺪ .
    ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﺗﺎ ﺁﻥ ﻛﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺣﺮﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺴﻠﻢ ‏( ﻉ ‏) ﮔـﺮﺩﻳـﺪ ﻭ ﺗـﻮﻗﻒ ﻛﺮﺩ ﻭﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﻧﺪﺑﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﺁﻥ ﻛﻪ ﻓﺠﺮ ﻃﺎﻟﻊ ﺷﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﻋﺮﻭﺝ ﻛﺮﺩ .
    ﺻـﺒﺢ ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻛﻼﻡ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺷﺪﻡ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ : ﺍﻣﺎ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﺕ ﻛﻪ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺖ ، ﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻡ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺍﺑﺪﺍ ﺳﺮﻓﻪ ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻢ .
    ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻢ ﻃﻮﻝ ﻧﻜﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻦ ﺣﻴﺚ ﻻ ﺍﺣﺘﺴﺐ ‏( ﺍﺯ ﺟـﺎﻳـﻲ ﻛﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ‏) ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪ ﻭ ﻓﻘﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻲ ﺍﺳﺖ ، ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﻱ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ .
    ﻭﺍﻟﺤﻤﺪﻟﻠّﻪ
    ﻛﻤﺎﻝ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺝ 2 ، ﺹ 146 ، ﺱ .34
    نوشته شده در شنبه 22 مهر 1396 ساعت 08:40 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]