درباره

آخرین نوشته ها

  • داستانی از خدمت به دین و اهل بیت
  • وصیت و توصیه شهدا
  • قسمت اول رمان برات میمیرم
  • داستانهایی از بدترین گناه
  • ایوب پیامبر که بود؟ + فیلم
  • در بهار آزادی جای حججی ها خالی
  • پاسخ رهبر معظم انقلاب به پیام سردار رشید اسلام
  • واکنش کاربران به پیام حاج قاسم سلیمانی به رهبر انقلاب
  • پیام مدیر سایت :
  • آیا نمی رسد به حضورت صدای ما؟
  • عواقب دنیوی و اخروی گناه زنا
  • هجرت پیامبر(ص) از مکه به مدینه چگونه اتفاق افتاد؟
  • غفلت از یار گرفتار شدن هم دارد
  • بازدید سرزده رهبر انقلاب از مناطق زلزله زده
  • مهدویت در کلام امام رضا علیه السلام
  • السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا
  • داستانهایی از امام رضا علیه السلام
  • داستانهای شگفت از امام حسن مجتبی (علیه السلام)
  • تنها دو قدم تا رضایت امام زمان (عج)
  • ریشه نابسامانی های مسلمانان در بیان پیامبر اکرم (ص)
  • چگونه زمینه ساز ظهور باشیم ؟
  • قساوت قلب و خشک شدن اشک چشم
  • خانمی که امام زمان(عج) به دیدن او آمد
  • ما برای ظهور چه قدمی برداشته ایم ؟
  • آیا امام زمان از مشکلات ما خبر دارد؟
  • شهیدی که پس از شهادت کتاب خاطرات خود را نوشت
  • توقعات امام عصر (عج) از شیعیان
  • طریقه خواندن نماز آیات
  • واکنش ها به زمین لرزه ای مرگبار
  • عصر زلزله های ویرانگر
  • لیست آخرین مطالب
  • جستجو

    نسیم ظهور
    كد لوگوی ما

    نظر سنجی

    ایجاد کدام مورد را برای سایت نسیم ظهور ضروری میدانید ؟






    امکانات

    بازدیدهای امروز : نفر
    بازدیدهای دیروز : نفر
    كل بازدیدها : نفر
    بازدید این ماه : نفر
    بازدید ماه قبل : نفر
    كل مطالب : عدد
    آخرین بروز رسانی :


    قالب وبلاگ

    ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻭ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺍﺭﺑﻌﯿﻦ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺍﻋﻤﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺍﺩﻋﯿﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﯿﺴﺘﻢ ﺻﻔﺮ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
    ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﯼ ﻣﻔﺎﺗﯿﺢ ﺍﻟﺠﻨﺎﻥ، ﺍﻗﺒﺎﻝ ﺍﻻﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺯﺍﺩﺍﻟﻤﻌﺎﺩ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﯾﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻭﺯ ﺍﺭﺑﻌﯿﻦ ﺣﺴﯿﻨﯽ ﺫﮐﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ :
    .1 ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺍﺭﺑﻌﯿﻦ
    ﺑﻴﺴﺘﻢ ﺻﻔﺮ؛ ﺭﻭﺯ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﻭ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺷﯿﺨﯿﻦ ‏( ﺷﻴﺦ ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻰ ‏) ﺭﻭﺯ ﺭﺟﻮﻉ ﺣﺮﻡ ‏( ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ‏) ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﺍﺯ ﺷﺎﻡ ﺑﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ، ﻭ ﺭﻭﺯ ﻭﺭﻭﺩ ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠّﻪ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﺍﺳﺖ، ﺷﻴﺦ ﻃﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﺗﻬﺬﻳﺐ ﻭ ﻣﺼﺒﺎﺡ ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺣﺴﻦ ﻋﺴﮕﺮﻯ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩﻩ : ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻣﺆﻣﻦ ﭘﻨﺞ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ : ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻭ ﻳﻚ ﺭﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ،ﻛﻪ ﻣﺮﺍﺩ ﻫﻔﺪﻩ ﺭﻛﻌﺖ ﻭﺍﺟﺐ، ﻭ ﺳﻰ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻛﻌﺖ ﻧﺎﻓﻠﻪ ‏[ ﻣﺴﺘﺤﺐ ‏] ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ، ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﻭ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺮ ﺧﺎﻙ ﻧﻬﺎﺩﻥ، ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻦ ‏« ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠّﻪ ﺍﻟﺮّﺣﻤﻦ ﺍﻟﺮّﺣﻴﻢ ‏» ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ : ﺍﻭﻝ : ﺯﻳﺎﺭﺗﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻴﺦ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻛﺘﺎﺏ ﺗﻬﺬﻳﺐ ﻭ ﻣﺼﺒﺎﺡ ﺍﺯ ﺻﻔﻮﺍﻥ ﺟﻤّﺎﻝ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩﻩ،ﻛﻪ ﺻﻔﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ : ﻣﻮﻻﻳﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ : ﻫﻨﮕﺎﻣﻰﻛﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﺁﻣﺪﻩ،ﺑﺨﻮﺍﻥ :
    ﺍﻟﺴَّﻼﻡُ ﻋَﻠَﻰ ﻭَﻟِﻲِّ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻭَ ﺣَﺒِﻴﺒِﻪِ ﺍﻟﺴَّﻼﻡُ ﻋَﻠَﻰ ﺧَﻠِﻴﻞِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻭَ ﻧَﺠِﻴﺒِﻪِ ﺍﻟﺴَّﻼﻡُ ﻋَﻠَﻰ ﺻَﻔِﻲِّ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻭَ ﺍﺑْﻦِ ﺻَﻔِﻴِّﻪِ ﺍﻟﺴَّﻼﻡُ ﻋَﻠَﻰ ﺍﻟْﺤُﺴَﻴْﻦِ ﺍﻟْﻤَﻈْﻠُﻮﻡِ ﺍﻟﺸَّﻬِﻴﺪِ ﺍﻟﺴَّﻼﻡُ ﻋَﻠَﻰ ﺃَﺳِﻴﺮِ ﺍﻟْﻜُﺮُﺑَﺎﺕِ ﻭَ ﻗَﺘِﻴﻞِ ﺍﻟْﻌَﺒَﺮَﺍﺕِ ﺍﻟﻠَّﻬُﻢَّ ﺇِﻧِّﻲ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻧَّﻪُ ﻭَﻟِﻴُّﻚَ ﻭَ ﺍﺑْﻦُ ﻭَﻟِﻴِّﻚَ ﻭَ ﺻَﻔِﻴُّﻚَ ﻭَ ﺍﺑْﻦُ ﺻَﻔِﻴِّﻚَ ﺍﻟْﻔَﺎﺋِﺰُ ﺑِﻜَﺮَﺍﻣَﺘِﻚَ ﺃَﻛْﺮَﻣْﺘَﻪُ ﺑِﺎﻟﺸَّﻬَﺎﺩَﺓِ ﻭَ ﺣَﺒَﻮْﺗَﻪُ ﺑِﺎﻟﺴَّﻌَﺎﺩَﺓِ ﻭَ ﺍﺟْﺘَﺒَﻴْﺘَﻪُ ﺑِﻄِﻴﺐِ ﺍﻟْﻮِﻻﺩَﺓِ ﻭَ ﺟَﻌَﻠْﺘَﻪُ ﺳَﻴِّﺪﺍ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺴَّﺎﺩَﺓِ ﻭَ ﻗَﺎﺋِﺪﺍ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻘَﺎﺩَﺓِ ﻭَ ﺫَﺍﺋِﺪﺍ ﻣِﻦَ ﺍﻟﺬَّﺍﺩَﺓِ ﻭَ ﺃَﻋْﻄَﻴْﺘَﻪُ ﻣَﻮَﺍﺭِﻳﺚَ ﺍﻟْﺄَﻧْﺒِﻴَﺎﺀِ ﻭَ ﺟَﻌَﻠْﺘَﻪُ ﺣُﺠَّﺔً ﻋَﻠَﻰ ﺧَﻠْﻘِﻚَ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺄَﻭْﺻِﻴَﺎﺀِ ﻓَﺄَﻋْﺬَﺭَ ﻓِﻲ ﺍﻟﺪُّﻋَﺎﺀِ ﻭَ ﻣَﻨَﺢَ ﺍﻟﻨُّﺼْﺢَ ﻭَ ﺑَﺬَﻝَ ﻣُﻬْﺠَﺘَﻪُ ﻓِﻴﻚَ ﻟِﻴَﺴْﺘَﻨْﻘِﺬَ ﻋِﺒَﺎﺩَﻙَ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺠَﻬَﺎﻟَﺔِ ﻭَ ﺣَﻴْﺮَﺓِ ﺍﻟﻀَّﻼﻟَﺔِ ﻭَ ﻗَﺪْ ﺗَﻮَﺍﺯَﺭَ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﻣَﻦْ ﻏَﺮَّﺗْﻪُ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ ﻭَ ﺑَﺎﻉَ ﺣَﻈَّﻪُ ﺑِﺎﻟْﺄَﺭْﺫَﻝِ ﺍﻟْﺄَﺩْﻧَﻰ ﻭَ ﺷَﺮَﻯ ﺁﺧِﺮَﺗَﻪُ ﺑِﺎﻟﺜَّﻤَﻦِ ﺍﻟْﺄَﻭْﻛَﺲِ ﻭَ ﺗَﻐَﻄْﺮَﺱَ ﻭَ ﺗَﺮَﺩَّﻯ ﻓِﻲ ﻫَﻮَﺍﻩُ ﻭَ ﺃَﺳْﺨَﻄَﻚَ ﻭَ ﺃَﺳْﺨَﻂَ ﻧَﺒِﻴَّﻚَ ،
    ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﻭﻟﻰّ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺒﻴﺒﺶ،ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻧﺠﻴﺒﺶ،ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩﺍﺵ،ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺷﻬﻴﺪ،ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺩﭼﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ ﻛﺸﺘﻪ ﺍﺷﻜﻬﺎ،ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻦ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﻭﻟﻰّ ﺗﻮ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﻟﻰّ ﺗﻮ،ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺗﻮﺳﺖ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺮﺍﻣﺘﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻰ،ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﺶ ﺩﺍﺩﻯ،ﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﻛﻰ ﻭﻻﺩﺕ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻯ،ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﻗﺎﻳﻰ ﺍﺯ ﺁﻗﺎﻳﺎﻥ،ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻭﻳﺎﻥ،ﻭ ﻣﺪﺍﻓﻌﻰ ﺍﺯ ﻣﺪﺍﻓﻌﺎﻥ ﺣﻖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ،ﻭ ﻣﻴﺮﺍﺛﻬﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻋﻄﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﻯ،ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﺣﺠّﺖ ﺑﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ،ﻭ ﺩﺭ ﺩﻋﻮﺗﺶ ﺟﺎﻯ ﻋﺬﺭﻯ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ،ﻭ ﺍﺯ ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺭﻳﻎ ﻧﻮﺭﺯﻳﺪ،ﻭ ﺟﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻮ ﺑﺬﻝ ﻛﺮﺩ،ﺗﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻰﻛﻪ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ ﻫﻢ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ،ﻛﺴﺎﻧﻰﻛﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻐﺮﻭﺭﺷﺎﻥ ﻛﺮﺩ،ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺮﻭﻣﺎﻳﻪﺗﺮ ﻭ ﭘﺴﺖﺗﺮ ﭼﻴﺰ ﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﺧﺮﺗﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ ﺑﻬﺎ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻭﻧﻪ ﻓﺮﻭﺵ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺗﻜﺒّﺮ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﻦ ﻫﻮﺍﻯ ﻧﻔﺲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ،ﺗﻮ ﺭﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺸﻢ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ،

    ﻭَ ﺃَﻃَﺎﻉَ ﻣِﻦْ ﻋِﺒَﺎﺩِﻙَ ﺃَﻫْﻞَ ﺍﻟﺸِّﻘَﺎﻕِ ﻭَ ﺍﻟﻨِّﻔَﺎﻕِ ﻭَ ﺣَﻤَﻠَﺔَ ﺍﻟْﺄَﻭْﺯَﺍﺭِ ﺍﻟْﻤُﺴْﺘَﻮْﺟِﺒِﻴﻦَ ﺍﻟﻨَّﺎﺭَ ‏[ ﻟِﻠﻨَّﺎﺭِ ‏] ﻓَﺠَﺎﻫَﺪَﻫُﻢْ ﻓِﻴﻚَ ﺻَﺎﺑِﺮﺍ ﻣُﺤْﺘَﺴِﺒﺎ ﺣَﺘَّﻰ ﺳُﻔِﻚَ ﻓِﻲ ﻃَﺎﻋَﺘِﻚَ ﺩَﻣُﻪُ ﻭَ ﺍﺳْﺘُﺒِﻴﺢَ ﺣَﺮِﻳﻤُﻪُ ﺍﻟﻠَّﻬُﻢَّ ﻓَﺎﻟْﻌَﻨْﻬُﻢْ ﻟَﻌْﻨﺎ ﻭَﺑِﻴﻼ ﻭَ ﻋَﺬِّﺑْﻬُﻢْ ﻋَﺬَﺍﺑﺎ ﺃَﻟِﻴﻤﺎ ﺍﻟﺴَّﻼﻡُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﺍﺑْﻦَ ﺭَﺳُﻮﻝِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﺍﻟﺴَّﻼﻡُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﺍﺑْﻦَ ﺳَﻴِّﺪِ ﺍﻟْﺄَﻭْﺻِﻴَﺎﺀِ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻧَّﻚَ ﺃَﻣِﻴﻦُ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻭَ ﺍﺑْﻦُ ﺃَﻣِﻴﻨِﻪِ ﻋِﺸْﺖَ ﺳَﻌِﻴﺪﺍ ﻭَ ﻣَﻀَﻴْﺖَ ﺣَﻤِﻴﺪﺍ ﻭَ ﻣُﺖَّ ﻓَﻘِﻴﺪﺍ ﻣَﻈْﻠُﻮﻣﺎ ﺷَﻬِﻴﺪﺍ ﻭَ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻥَّ ﺍﻟﻠَّﻪَ ﻣُﻨْﺠِﺰٌ ﻣَﺎ ﻭَﻋَﺪَﻙَ ﻭَ ﻣُﻬْﻠِﻚٌ ﻣَﻦْ ﺧَﺬَﻟَﻚَ ﻭَ ﻣُﻌَﺬِّﺏٌ ﻣَﻦْ ﻗَﺘَﻠَﻚَ ﻭَ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻧَّﻚَ ﻭَﻓَﻴْﺖَ ﺑِﻌَﻬْﺪِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻭَ ﺟَﺎﻫَﺪْﺕَ ﻓِﻲ ﺳَﺒِﻴﻠِﻪِ ﺣَﺘَّﻰ ﺃَﺗَﺎﻙَ ﺍﻟْﻴَﻘِﻴﻦُ ﻓَﻠَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻣَﻦْ ﻗَﺘَﻠَﻚَ ﻭَ ﻟَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻣَﻦْ ﻇَﻠَﻤَﻚَ ﻭَ ﻟَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﺃُﻣَّﺔً ﺳَﻤِﻌَﺖْ ﺑِﺬَﻟِﻚَ ﻓَﺮَﺿِﻴَﺖْ ﺑِﻪِ،
    ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ،ﺍﻫﻞ ﺷﻜﺎﻑﺍﻓﻜﻨﻰ ﻭ ﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﺑﺎﺭﻛﺸﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﻨﮕﻴﻦ،ﻭ ﺳﺰﻭﺍﺭﺍﻥ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﭘﺲ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ ﺻﺎﺑﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺗﻮ ﺟﻬﺎﺩ ﻛﺮﺩ،ﺗﺎ ﺩﺭ ﻃﺎﻋﺖ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﺶ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺣﺮﻳﻤﺶ ﻣﺒﺎﺡ ﮔﺸﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻦ ﻟﻌﻨﺘﻰ ﺳﻨﮕﻴﻦ،ﻭ ﻋﺬﺍﺑﺸﺎﻥ ﻛﻦ ﻋﺬﺍﺑﻰ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ،ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ،ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺳﺮﻭﺭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ،ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺍﻣﻴﻦ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﻴﻦ ﺍﻭﻳﻰ،ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺯﻳﺴﺘﻰ،ﻭ ﺳﺘﻮﺩﻩ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻰ،ﻭ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻓﺘﻰ ﮔﻢﮔﺸﺘﻪ،ﻭ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻭ ﺷﻬﻴﺪ،ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﻭﻓﺎﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩﻛﻨﻨﺪﻩ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻳﺎﺭﻯﺍﺕ ﺩﺭﻳﻎ ﻭﺭﺯﻳﺪﻧﺪ،ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻛﺸﺘﻨﺪ،ﻭ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻋﻬﺪ ﺧﺪﺍ ﻭﻓﺎ ﻛﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﺶ ﺑﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﺩ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻰ ﺗﺎ ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ،ﭘﺲ ﺧﺪﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻛﺸﺘﻨﺪ،ﻭ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﺘﻢ ﻛﺮﺩﻧﺪ،ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺧﺸﻨﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ،

    ﺍﻟﻠَّﻬُﻢَّ ﺇِﻧِّﻲ ﺃُﺷْﻬِﺪُﻙَ ﺃَﻧِّﻲ ﻭَﻟِﻲٌّ ﻟِﻤَﻦْ ﻭَﺍﻻﻩُ ﻭَ ﻋَﺪُﻭٌّ ﻟِﻤَﻦْ ﻋَﺎﺩَﺍﻩُ ﺑِﺄَﺑِﻲ ﺃَﻧْﺖَ ﻭَ ﺃُﻣِّﻲ ﻳَﺎ ﺍﺑْﻦَ ﺭَﺳُﻮﻝِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻧَّﻚَ ﻛُﻨْﺖَ ﻧُﻮﺭﺍ ﻓِﻲ ﺍﻟْﺄَﺻْﻼﺏِ ﺍﻟﺸَّﺎﻣِﺨَﺔِ ﻭَ ﺍﻟْﺄَﺭْﺣَﺎﻡِ ﺍﻟْﻤُﻄَﻬَّﺮَﺓِ ‏[ ﺍﻟﻄَّﺎﻫِﺮَﺓِ ‏] ﻟَﻢْ ﺗُﻨَﺠِّﺴْﻚَ ﺍﻟْﺠَﺎﻫِﻠِﻴَّﺔُ ﺑِﺄَﻧْﺠَﺎﺳِﻬَﺎ ﻭَ ﻟَﻢْ ﺗُﻠْﺒِﺴْﻚَ ﺍﻟْﻤُﺪْﻟَﻬِﻤَّﺎﺕُ ﻣِﻦْ ﺛِﻴَﺎﺑِﻬَﺎ ﻭَ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻧَّﻚَ ﻣِﻦْ ﺩَﻋَﺎﺋِﻢِ ﺍﻟﺪِّﻳﻦِ ﻭَ ﺃَﺭْﻛَﺎﻥِ ﺍﻟْﻤُﺴْﻠِﻤِﻴﻦَ ﻭَ ﻣَﻌْﻘِﻞِ ﺍﻟْﻤُﺆْﻣِﻨِﻴﻦَ ﻭَ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻧَّﻚَ ﺍﻟْﺈِﻣَﺎﻡُ ﺍﻟْﺒَﺮُّ ﺍﻟﺘَّﻘِﻲُّ ﺍﻟﺮَّﺿِﻲُّ ﺍﻟﺰَّﻛِﻲُّ ﺍﻟْﻬَﺎﺩِﻱ ﺍﻟْﻤَﻬْﺪِﻱُّ ﻭَ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻥَّ ﺍﻟْﺄَﺋِﻤَّﺔَ ﻣِﻦْ ﻭُﻟْﺪِﻙَ ﻛَﻠِﻤَﺔُ ﺍﻟﺘَّﻘْﻮَﻯ ﻭَ ﺃَﻋْﻼﻡُ ﺍﻟْﻬُﺪَﻯ ﻭَ ﺍﻟْﻌُﺮْﻭَﺓُ ﺍﻟْﻮُﺛْﻘَﻰ ﻭَ ﺍﻟْﺤُﺠَّﺔُ ﻋَﻠَﻰ ﺃَﻫْﻞِ ﺍﻟﺪُّﻧْﻴَﺎ ﻭَ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻧِّﻲ ﺑِﻜُﻢْ ﻣُﺆْﻣِﻦٌ ﻭَ ﺑِﺈِﻳَﺎﺑِﻜُﻢْ ﻣُﻮﻗِﻦٌ ﺑِﺸَﺮَﺍﺋِﻊِ ﺩِﻳﻨِﻲ ﻭَ ﺧَﻮَﺍﺗِﻴﻢِ ﻋَﻤَﻠِﻲ ﻭَ ﻗَﻠْﺒِﻲ ﻟِﻘَﻠْﺒِﻜُﻢْ ﺳِﻠْﻢٌ ﻭَ ﺃَﻣْﺮِﻱ ﻟِﺄَﻣْﺮِﻛُﻢْ ﻣُﺘَّﺒِﻊٌ ﻭَ ﻧُﺼْﺮَﺗِﻲ ﻟَﻜُﻢْ ﻣُﻌَﺪَّﺓٌ ﺣَﺘَّﻰ ﻳَﺄْﺫَﻥَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻟَﻜُﻢْ ﻓَﻤَﻌَﻜُﻢْ ﻣَﻌَﻜُﻢْ ﻻ ﻣَﻊَ ﻋَﺪُﻭِّﻛُﻢْ ﺻَﻠَﻮَﺍﺕُ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻋَﻠَﻴْﻜُﻢْ ﻭَ ﻋَﻠَﻰ ﺃَﺭْﻭَﺍﺣِﻜُﻢْ ﻭَ ﺃَﺟْﺴَﺎﺩِﻛُﻢْ ‏[ ﺃَﺟْﺴَﺎﻣِﻜُﻢْ ‏] ﻭَ ﺷَﺎﻫِﺪِﻛُﻢْ ﻭَ ﻏَﺎﺋِﺒِﻜُﻢْ ﻭَ ﻇَﺎﻫِﺮِﻛُﻢْ ﻭَ ﺑَﺎﻃِﻨِﻜُﻢْ ﺁﻣِﻴﻦَ ﺭَﺏَّ ﺍﻟْﻌَﺎﻟَﻤِﻴﻦَ .
    ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻰﮔﻴﺮﻡ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺷﻤﻨﻨﺪ،ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻓﺪﺍﻳﺖ ﺍﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ،ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺻﻠﺐﻫﺎﻯ ﺑﻠﻨﺪﻣﺮﺗﺒﻪ ﻭ ﺭﺣﻢﻫﺎﻯ ﭘﺎﻙ ﻧﻮﺭﻯ ﺑﻮﺩﻯ،ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﺑﺎ ﻧﺎﭘﺎﻛﻴﻬﺎﻳﺶ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻜﺮﺩ،ﻭ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻪﻫﺎﻯ ﺗﻴﺮﻩ ﻭ ﺗﺎﺭﺵ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﭙﻮﺷﺎﻧﺪ،ﻭ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺳﺘﻮﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﻦ،ﻭ ﭘﺎﻳﻪﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﻭ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺆﻣﻨﻰ،ﻭ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﭘﻴﺸﻮﺍﻯ ﻧﻴﻜﻮﻛﺎﺭ،ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ،ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺭﺍﺕ ﺣﻖ،ﭘﺎﻛﻴﺰﻩ،ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻛﻨﻨﺪﻩ،ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩﺍﻯ،ﻭ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺖ،ﺍﺻﻞ ﺗﻘﻮﺍ،ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ،ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻩ ﻣﺤﻜﻢ،ﻭ ﺣﺠّﺖ ﺑﺮ ﺍﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻳﻢ،ﻭ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺘﺎﻥ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﻡ،ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺩﻳﻨﻢ،ﻭ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﻋﻤﻠﻢ،ﻭ ﻗﺒﻠﻢ ﺑﺎ ﻗﻠﺒﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭ ﺻﻠﺢ،ﻭ ﻛﺎﺭﻡ ﭘﻴﺮﻭ ﻛﺎﺭﺗﺎﻥ،ﻭ ﻳﺎﺭﻯﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﺪ،ﭘﺲ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﻳﻢ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺘﺎﻥ،ﺩﺭﻭﺩﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ،ﻭ ﺑﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﭘﻴﻜﺮﻫﺎﻳﺘﺎﻥ،ﻭ ﺑﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻭ ﻏﺎﻳﺒﺘﺎﻥ،ﻭ ﺑﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﺘﺎﻥ،ﺁﻣﻴﻦ ﺍﻯ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ .

    ﭘﺲ ﺩﻭ ﺭﻛﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﻋﺎ ﻣﻰﻛﻨﻰ ﻭ ﺑﺮﻣﻰﮔﺮﺩﻯ . ﺩﻭﻡ : ﺯﻳﺎﺭﺗﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﺑﺮ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺁﻥﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻋﻄﺎ ‏[ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻄﻴﻪ ﻋﻮﻓﻰ ﻛﻮﻓﻰ ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺟﺎﺑﺮ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﻌﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﺍﺳﺖ ‏] ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ : ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﻣﺎﻩ ﺻﻔﺮ ﺑﺎ ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠّﻪ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻡ،ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﻏﺎﺿﺮﻳﻪ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﺩﺭ ﺁﺏ ﻓﺮﺍﺕ ﻏﺴﻞ ﻛﺮﺩ،ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﭘﺎﻛﻴﺰﻩﺍﻯ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ : ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﺑﻮﻯ ﺧﻮﺵ ﭼﻴﺰﻯ،ﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﺴﺖ ﺍﻯ ﻋﻄﺎ؟ﮔﻔﺘﻢ : ﺳﻌﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﺴﺖ،ﻗﺪﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭ ﺑﺪﻥ ﭘﺎﺷﻴﺪ،ﻭ ﭘﺎﺑﺮﻫﻨﻪ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺷﺪ،ﺗﺎ ﻧﺰﺩ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ،ﻭ ﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﻟﻠّﻪ ﺍﻛﺒﺮ ﮔﻔﺖ . ﭘﺲ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺑﻴﻬﻮﺵ ﺷﺪ،ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﺁﻣﺪ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﻣﻰﮔﻔﺖ : ‏« ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﻋﻠﻴﻜﻢ ﻳﺎ ﺍﻝ ﺍﻟﻠّﻪ ... ‏» ﻛﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺒﻼﻥ ﺫﻛﺮ ﻛﺮﺩﻳﻢ،ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺟﺰ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻛﻠﻤﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻛﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻧﺴﺨﻪﻫﺎﺳﺖ،ﭼﻨﺎﻥﻛﻪ ﺷﻴﺦ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺩﺍﺩﻩ . ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺟﺐ ﺭﺟﻮﻉ ﻛﻨﺪ،ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ .

    .2 ﺯﯾﺎﺭﺕ ﻭﺩﺍﻉ ﺍﺭﺑﻌﯿﻦ
    ﺳﻴﺪ ﺑﻦ ﻃﺎﻭﻭﺱ ﺭﺣﻤﻪ ﺍﻟﻠّﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﺭﺑﻌﯿﻦ ﻭﺩﺍﻋﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ ﻛﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺎﺭﺕ . ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺴﺘﻰ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺿﺮﻳﺢ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﻰ :
    ﺍﻟﺴَّﻠَﺎﻡُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﺍﺑْﻦَ ﺭَﺳُﻮﻝِ ﺍﻟﻠَّﻪِ، ﺍﻟﺴَّﻠَﺎﻡُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﺍﺑْﻦَ ﻋَﻠِﻲٍّ ﺍﻟْﻤُﺮْﺗَﻀَﻰ ﻭَﺻِﻲِّ ﺭَﺳُﻮﻝِ ﺍﻟﻠَّﻪِ،
    ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﭘﺴﺮ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ! ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﭘﺴﺮ ﻋﻠﻰ ﻣﺮﺗﻀﻰ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ !
    ﺍﻟﺴَّﻠَﺎﻡُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﺍﺑْﻦَ ﻓَﺎﻃِﻤَﺔَ ﺍﻟﺰَّﻫْﺮَﺍﺀِ ﺳَﻴِّﺪَﺓِ ﻧِﺴَﺎﺀِ ﺍﻟْﻌَﺎﻟَﻤِﻴﻦَ، ﺍﻟﺴَّﻠَﺎﻡُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﻭَﺍﺭِﺙَ ﺍﻟْﺤَﺴَﻦِ ﺍﻟﺰَّﻛِﻲِّ،
    ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﭘﺴﺮ ﻓﺎﻃﻤﮥ ﺯﻫﺮﺍ ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻧﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ! ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﻭﺍﺭﺙ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﭘﺎﻙ !
    ﺍﻟﺴَّﻠَﺎﻡُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﺣُﺠَّﺔَ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻓِﻲ ﺃَﺭْﺿِﻪِ ﻭَ ﺷَﺎﻫِﺪَﻩُ ﻋَﻠَﻰ ﺧَﻠْﻘِﻪِ،
    ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﺣﺠﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﮔﻮﺍﻩ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎ !
    ﺍﻟﺴَّﻠَﺎﻡُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﺃَﺑَﺎ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﺍﻟﺸَّﻬِﻴﺪَ، ﺍﻟﺴَّﻠَﺎﻡُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﻳَﺎ ﻣَﻮْﻟَﺎﻱَ ﻭَ ﺍﺑْﻦَ ﻣَﻮْﻟَﺎﻱَ
    ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﺍﺑﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠّﻪ ﺷﻬﻴﺪ ! ﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺍﻯ ﻣﻮﻻﻯ ﻣﻦ ﻭ ﭘﺴﺮ ﻣﻮﻻﻯ ﻣﻦ !
    ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻧَّﻚَ ﺃَﻗَﻤْﺖَ ﺍﻟﺼَّﻠَﺎﺓَ ﻭَ ﺁﺗَﻴْﺖَ ﺍﻟﺰَّﻛَﺎﺓَ، ﻭَ ﺃَﻣَﺮْﺕَ ﺑِﺎﻟْﻤَﻌْﺮُﻭﻑِ ﻭَ ﻧَﻬَﻴْﺖَ ﻋَﻦِ ﺍﻟْﻤُﻨْﻜَﺮِ
    ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺩﺍﺷﺘﻰ ﻭ ﺯﻛﺎﺕ ﺩﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﻜﺮ ﻛﺮﺩﻯ
    ﻭَ ﺟَﺎﻫَﺪْﺕَ ﻓِﻲ ﺳَﺒِﻴﻞِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﺣَﺘَّﻰ ﺃَﺗَﺎﻙَ ﺍﻟْﻴَﻘِﻴﻦُ، ﻭَ ﺃَﺷْﻬَﺪُ ﺃَﻧَّﻚَ ﻋَﻠَﻰ ﺑَﻴِّﻨَﺔٍ ﻣِﻦْ ﺭَﺑِّﻚَ ﺃَﺗَﻴْﺘُﻚَ
    ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺟﻬﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩﻯ ﺗﺎ ﺍﻳﻦﻛﻪ ﺍﻣﺮ ﻳﻘﻴﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺩﻟﻴﻞ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻰ .
    ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ :
    ﺗﻮﺟّﻬﺖ ﺇﻟﻴﻚ ﻳَﺎ ﻣَﻮْﻟَﺎﻱَ ﺯَﺍﺋِﺮﺍً ﻭَﺍﻓِﺪﺍً ﺭَﺍﻏِﺒﺎً ﻣُﻘِﺮّﺍً ﻟَﻚَ ﺑِﺎﻟﺬُّﻧُﻮﺏِ،
    ﺍﻯ ﻣﻮﻻﻯ ﻣﻦ ! ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺯﺍﻳﺮ، ﻭﺍﺭﺩﺷﻮﻧﺪﻩ، ﮔﺮﺍﻳﻨﺪﻩ، ﺍﻗﺮﺍﺭﻛﻨﻨﺪﮤ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﻄﺎ،
    ﻫَﺎﺭِﺑﺎً ﺇِﻟَﻴْﻚَ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺨَﻄَﺎﻳَﺎ ﻟِﺘَﺸْﻔَﻊَ ﻟِﻲ ﻋِﻨْﺪَ ﺭَﺑِّﻚَ .
    ﺑﻪ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﺗﻮ ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺕ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﻨﻰ .
    ﻳَﺎ ﺍﺑْﻦَ ﺭَﺳُﻮﻝِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﺻَﻠَّﻰ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻋَﻠَﻴْﻚَ ﺣَﻴّﺎً ﻭَ ﻣَﻴِّﺘﺎً، ﻓَﺈِﻥَّ ﻟَﻚَ ﻋِﻨْﺪَ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻣَﻘَﺎﻣﺎً ﻣَﻌْﻠُﻮﻣﺎً ﻭَ ﺷَﻔَﺎﻋَﺔً ﻣَﻘْﺒُﻮﻟَﺔً،
    ﺍﻯ ﭘﺴﺮ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ! ﺩﺭﻭﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺗﻮ، ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ .
    ﻟَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻣَﻦْ ﻇَﻠَﻤَﻚَ، ﻭَ ﻟَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻣَﻦْ ﻫﺘﻚ ﺣَﺮَﻣَﻚَ ﻭَ ﻏَﺼَﺐَ ﺣَﻘَّﻚَ،
    ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺳﺘﻢ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﺣﻘﺖ ﺭﺍ ﻏﺼﺐ ﻧﻤﻮﺩﺍﻧﺪ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻨﺪ
    ﻭَ ﻟَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻣَﻦْ ﻗَﺘَﻠَﻚَ ﻭَ ﻟَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻣَﻦْ ﺧَﺬَﻟَﻚَ، ﻭَ ﻟَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻣَﻦْ ﺩَﻋَﻮْﺗَﻪُ ﻓَﻠَﻢْ ﻳُﺠِﺒْﻚَ ﻭَ ﻟَﻢْ ﻳُﻌِﻨْﻚَ
    ﻭ ﻗﺎﺗﻼﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻳﺎﺭﻯ ﺗﻮ ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻯ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻮ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺜﺒﺖ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ ﻧﻜﺮﺩﻧﺪ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ
    ﻭَ ﻟَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻣَﻦْ ﻣَﻨَﻌَﻚَ ﻣِﻦْ ﺣَﺮَﻡِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻭَ ﺣَﺮَﻡِ ﺭَﺳُﻮﻟِﻪِ ﻭَ ﺣَﺮَﻡِ ﺃَﺑِﻴﻚَ ﻭَ ﺃَﺧِﻴﻚَ
    ﻭ ﻧﻴﺰ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺣﺮﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺮﻡ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺮﻡ ﭘﺪﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺕ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ
    ﻭَ ﻟَﻌَﻦَ ﺍﻟﻠَّﻪُ ﻣَﻦْ ﻣَﻨَﻌَﻚَ ﻣِﻦْ ﺷُﺮْﺏِ ﻣَﺎﺀِ ﺍﻟْﻔُﺮَﺍﺕِ ﻟَﻌْﻨﺎً ﻛَﺜِﻴﺮﺍً ﻳَﺘْﺒَﻊُ ﺑَﻌْﻀُﻬَﺎ ﺑَﻌْﻀﺎً .
    ﻭ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺁﺏ ﻓﺮﺍﺕ ﻣﻨﻊ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ ﭘﻰﺩﺭﭘﻰ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﺪ .
    ﺍﻟﻠَّﻬُﻢَّ ﻓَﺎﻃِﺮَ ﺍﻟﺴَّﻤَﺎﻭَﺍﺕِ ﻭَ ﺍﻟْﺄَﺭْﺽِ ﻋَﺎﻟِﻢَ ﺍﻟْﻐَﻴْﺐِ ﻭَ ﺍﻟﺸَّﻬَﺎﺩَﺓِ،
    ﺧﺪﺍﻳﺎ ! ﺍﻯ ﭘﺪﻳﺪﺁﻭﺭﻧﺪﮤ ﺁﺳﻤﺎﻥﻫﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ! ﺩﺍﻧﺎﻯ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻭ ﺁﺷﻜﺎﺭ !
    ﺃَﻧْﺖَ ﺗَﺤْﻜُﻢُ ﺑَﻴْﻦَ ﻋِﺒَﺎﺩِﻙَ ﻓِﻴﻤَﺎ ﻛَﺎﻧُﻮﺍ ﻓِﻴﻪِ ﻳَﺨْﺘَﻠِﻔُﻮﻥَ، ﻭَ ﺳَﻴَﻌْﻠَﻢُ ﺍﻟَّﺬِﻳﻦَ ﻇَﻠَﻤُﻮﺍ ﺃَﻱَّ ﻣُﻨْﻘَﻠَﺐٍ ﻳَﻨْﻘَﻠِﺒُﻮﻥَ .
    ﺗﻮ ﺑﻴﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﺖ ﺩﺭ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺣﻜﻢ ﻣﻰﻛﻨﻰ ﻭ ﺯﻭﺩ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻇﻠﻢ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻛﺪﺍﻣﻴﻦ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ .
    ﺍﻟﻠَّﻬُﻢَّ ﻟَﺎ ﺗَﺠْﻌَﻠْﻪُ ﺁﺧِﺮَ ﺍﻟْﻌَﻬْﺪِ ﻣِﻦْ ﺯِﻳَﺎﺭَﺗِﻪِ، ﻭَ ﺍﺭْﺯُﻗْﻨِﻴﻪِ ﺃَﺑَﺪﺍً ﻣَﺎ ﺑَﻘِﻴﺖُ ﻭَ ﺣَﻴِﻴﺖُ ﻳَﺎ ﺭَﺏِّ،
    ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻋﻬﺪﻡ ﺍﺯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﻛﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻢ ﺭﻭﺯﻯﺍﻡ ﮔﺮﺩﺍﻥ، ﺍﻯ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ !
    ﻭَ ﺇِﻥْ ﻣِﺖُّ ﻓَﺎﺣْﺸُﺮْﻧِﻲ ﻓِﻲ ﺯُﻣْﺮَﺗِﻪِ ﻳَﺎ ﺃَﺭْﺣَﻢَ ﺍﻟﺮَّﺍﺣِﻤِﻴﻦَ .
    ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻓﺮﻣﺎ، ﺍﻯ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥﺗﺮﻳﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ !
    ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺯ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻛﻪ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﺒﺐ ﺗﺄﻛﻴﺪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﺑﺎ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﺖ ﺍﺯ ﺷﺎﻡ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼﻯ ﻣﻌﻠﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺳﺮﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪّﺱ ﺷﻬﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺪﻥﻫﺎﻯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻠﺤﻖ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻛﻪ ﺫﻛﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻄﻮﻳﻞ ﺍﺳﺖ؛ ﻭ ﺑﻌﻀﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻋﻠﻴﻬﻢ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺪﻳﻨﮥ ﻃﻴﺒﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻌﻀﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﻳﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ ﺑﻪ ﺍﻋﺠﺎﺯ ﻭ ﻃﻰّ ﺍﻻﺭﺽ، ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﺷﺎﻡ ﻭ ﺳﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺪﻥﻫﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣّﺎ ﺭﻭﺍﻳﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺏ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻣﻨﺎﻓﺎﺗﻰ ﻓﻰ ﺍﻟﺠﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻭﺟﻬﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳﺚ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻭّﻝ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺻﻠّﻰ ﺍﻟﻠّﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺸﺮّﻑ ﺷﺪ، ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠّﻪ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﺪﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻛﺮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺟﺎﺑﺮ ﺍﺯ ﺍﻛﺎﺑﺮ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﻋﻈﻴﻢ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺖ، ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺳﺒﺐ ﻣﺰﻳﺪ ﻓﻀﻞ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻭﺟﻮﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻣﺨﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻛﻨﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺗﻔﺤّﺺ ﺳﺒﺒﺶ ﺿﺮﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ .

    .3 ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻥ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺯﮎ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻪ ﭘﯿﮑﺮ ﺷﺮﯾﻒ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﯿﺴﺘﻢ ﻣﺎﻩ ﺻﻔﺮ
    ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻟﺸﺄﻥ ﻭ ﺑﻠﻨﺪﭘﺎﻳﻪ ﮔﻮﺍﻩ ﺑﺮ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻥ ﺳﺮ ﻣﻘﺪﺱ ﻣﻮﻻﻯ ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ - ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠّﻪ ﻋﻠﻴﻪ - ﺑﻪ ﭘﻴﻜﺮ ﺷﺮﻳﻒ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ - ﺟﻞّ ﺟﻼﻟﻪ - ﻣﻰﻓﺮﻣﺎﻳﺪ : ‏« ﻫﺮﮔﺰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻣﺮﺩﻩ ﻣﭙﻨﺪﺍﺭ، ﺑﻠﻜﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﺰﺩ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ . ‏» ﺁﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﻛﻪ ﺷﻬﻴﺪ، ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ ﻭ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ، ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻰﻣﺎﻧﺪ؟ ! ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ، ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﺩﻫﻨﺪ . ‏[ 2 ‏] ﺍﻣﺎ ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﻯ ﻧﺤﻮﻩﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺗﺶ ﻭ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻥ ﺳﺮ ﺷﺮﻳﻒ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻪ ﭘﻴﻜﺮ ﻣﺒﺎﺭﻛﺶ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﺑﻮﺩ، ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻰﺍﺩﺑﻰ ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﺑﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ - ﺟﻞّ ﺟﻼﻟﻪ - ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﻘﺪﺭﺍﺗﺶ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻜﻠﻒ ﺑﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ ﻭﻳﮋﮔﻰﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﻯ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻥ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ - ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠّﻪ ﻭ ﺳﻼﻣﻪ ﻋﻠﻴﻪ - ﺑﻪ ﭘﻴﻜﺮ ﺷﺮﻳﻒ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﻠﻢ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ - ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ - ﺟﻞّ ﺟﻼﻟﻪ -ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺍﺳﻼﻡ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻭ ﺣﻖ ﻣﻐﻠﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺷﺮﻑ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺍﺩ - ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ، ﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﺑﻠﻜﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﻟﻴﻜﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﻯ ﻧﺤﻮﻩﻯ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻥ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﻪ ﭘﻴﻜﺮ ﺷﺮﻳﻒ، ﺣﺪﻭﺩ ١٠ ﻧﻮﻉ ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﺗﺎﻛﻨﻮﻥ ﻧﺎﻡ ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺭﺍ ﺍﺯ ‏« ﺷﺎﻡ ‏» ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﭘﻴﻜﺮ ﺷﺮﻳﻒ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺣﺎﻳﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ - ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻓﻀﻞ ﺍﻟﺴّﻼﻡ -ﻣﻠﺤﻖ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻭ ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺣﻤﻞ ﺁﻥ ﺍﺯ ‏« ﺷﺎﻡ ‏» ﺑﻪ ﺣﺎﻳﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ - ﻋﻠﻰ ﺻﺎﺣﺒﻪ ﺍﻛﻤﻞ ﺍﻟﺘﺤﻴّﺔ ﻭ ﺍﻹﻛﺮﺍﻡ - ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺤﻮﻩﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻫﻞ ﺣﺮﻡ ﻣﻌﻈﻢ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺿﺮﻳﺢ ﻭ ﻗﺒﺮ ﻣﻘﺪّﺱ ﻭ ﻣﻜﺮّﻡ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﻛﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺪﻥ ﺷﺮﻳﻒ ﻣﻠﺤﻖ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻦﻛﻪ ﺁﻳﺎ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﺳﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺑﺪﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﺎ ﺍﻳﻦﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻛﻠﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻰ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﺪﻥ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺷﺮﻳﻒ ﻧﻬﺎﺩﻩ، ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﻳﺎ ﻛﺴﻰ ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻗﺮﺁﻥ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ، ﺑﺴﻨﺪﻩ ﻛﻨﺪ ﻣﺒﻨﻰ ﺑﺮ ﺍﻳﻦﻛﻪ ﭘﻴﻜﺮ ﻣﻘﺪﺱ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺗﻜﻤﻴﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﻯ ﻧﻴﻜﺒﺨﺘﻰ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻰﺷﻮﺩ؛ ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻛﺘﺎﺏ ﻋﺰﻳﺰ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺫﻛﺮ ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ، ﺑﻰﻧﻴﺎﺯ ﻣﻰﺳﺎﺯﺩ .

    .4 ﻋﺪﻡ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﺳﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺍﺭﺑﻌﯿﻦ ﺩﺭ ‏« ﮐﺮﺑﻼ ‏» ﯾﺎ ‏« ﻣﺪﯾﻨﻪ ‏»
    ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ‏« ﻣﺼﺒﺎﺡ ‏» ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ :
    ‏« ﺣﺮﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ - ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ - ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻮﻻﻳﻤﺎﻥ ﻋﻠﻰ ﺑﻦ ﺣﺴﻴﻦ - ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ - ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﻣﺎﻩ ﺻﻔﺮ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ‏« ﻣﺪﻳﻨﻪ ‏» ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ . ‏» ؛ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﻣﺎﻩ ﺻﻔﺮ ﺑﻪ ‏« ﻛﺮﺑﻼﺀ ‏» ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ؛ ‏»
    ﻟﻴﻜﻦ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻌﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻰﺭﺳﻨﺪ؛ ﺯﻳﺮﺍ ‏« ﻋﺒﻴﺪ ﺍﻟﻠّﻪ ﺑﻦ ﺯﻳﺎﺩ ‏» - ﻟﻌﻨﺔ ﺍﻟﻠّﻪ - ﻃﻰ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ﺑﻪ ‏« ﻳﺰﻳﺪ ‏» ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺮﺍ ﺑﻪ ‏« ﺷﺎﻡ ‏» ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﭘﺎﺳﺦ، ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﻪ ‏« ﺷﺎﻡ ‏» ﻧﻜﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ٢٠ ﺭﻭﺯ ﻭﻗﺖ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻧﻘﻞ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ : ‏« ﭘﺲ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﻪ ‏« ﺷﺎﻡ ‏» ، ﻣﺪﺕ ﻳﻚ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺟﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎ ﻭ ﺳﺮﻣﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ . ‏» ﻭ ﻣﻘﺘﻀﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺑﺮ ۴٠ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺳﻴّﺪﺍﻟﺸّﻬﺪﺍ - ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻼﻡ - ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﻪ ‏« ﻋﺮﺍﻕ ‏» ﻳﺎ ‏« ﻣﺪﻳﻨﻪ ‏» ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﻪ ‏« ﻛﺮﺑﻼﺀ ‏» ﺍﻣﻜﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ، ﻟﻴﻜﻦ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺴﺘﻢ ﺻﻔﺮ؛ ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ‏« ﺟﺎﺑﺮ ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠّﻪ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ‏» ﻫﻢﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺧﺒﺮ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻪ ‏« ﺟﺎﺑﺮ ‏» ﻭ ﺁﻣﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ - ﺧﻮﺍﻩ ‏« ﺟﺎﺑﺮ ‏» ﺍﺯ ‏« ﺣﺠﺎﺯ ‏» ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺁﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ‏« ﻛﻮﻓﻪ ‏» ﻭ . . . - ، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ۴٠ ﺭﻭﺯ ﻭﻗﺖ ﻣﻰﻃﻠﺒﺪ .
    نوشته شده در پنجشنبه 18 آبان 1396 ساعت 11:12 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]