درباره

آخرین نوشته ها

  • داستانی از خدمت به دین و اهل بیت
  • وصیت و توصیه شهدا
  • قسمت اول رمان برات میمیرم
  • داستانهایی از بدترین گناه
  • ایوب پیامبر که بود؟ + فیلم
  • در بهار آزادی جای حججی ها خالی
  • پاسخ رهبر معظم انقلاب به پیام سردار رشید اسلام
  • واکنش کاربران به پیام حاج قاسم سلیمانی به رهبر انقلاب
  • پیام مدیر سایت :
  • آیا نمی رسد به حضورت صدای ما؟
  • عواقب دنیوی و اخروی گناه زنا
  • هجرت پیامبر(ص) از مکه به مدینه چگونه اتفاق افتاد؟
  • غفلت از یار گرفتار شدن هم دارد
  • بازدید سرزده رهبر انقلاب از مناطق زلزله زده
  • مهدویت در کلام امام رضا علیه السلام
  • السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا
  • داستانهایی از امام رضا علیه السلام
  • داستانهای شگفت از امام حسن مجتبی (علیه السلام)
  • تنها دو قدم تا رضایت امام زمان (عج)
  • ریشه نابسامانی های مسلمانان در بیان پیامبر اکرم (ص)
  • چگونه زمینه ساز ظهور باشیم ؟
  • قساوت قلب و خشک شدن اشک چشم
  • خانمی که امام زمان(عج) به دیدن او آمد
  • ما برای ظهور چه قدمی برداشته ایم ؟
  • آیا امام زمان از مشکلات ما خبر دارد؟
  • شهیدی که پس از شهادت کتاب خاطرات خود را نوشت
  • توقعات امام عصر (عج) از شیعیان
  • طریقه خواندن نماز آیات
  • واکنش ها به زمین لرزه ای مرگبار
  • عصر زلزله های ویرانگر
  • لیست آخرین مطالب
  • جستجو

    نسیم ظهور
    كد لوگوی ما

    نظر سنجی

    ایجاد کدام مورد را برای سایت نسیم ظهور ضروری میدانید ؟






    امکانات

    بازدیدهای امروز : نفر
    بازدیدهای دیروز : نفر
    كل بازدیدها : نفر
    بازدید این ماه : نفر
    بازدید ماه قبل : نفر
    كل مطالب : عدد
    آخرین بروز رسانی :


    قالب وبلاگ

    ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻭﻇﺎﯾﻒ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ، ﺭﺳﯿﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﺍﺩﺍﯼ ﺣﺎﺟﺖ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ‏« ﻗﺮﺑﺖ ‏» ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﻮﺩ، ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻫﺎﯼ ﺩﻧﯿﻮﯼ ﻭ ﺍﺧﺮﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ؛ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ، ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ :
    ‏« ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﺟﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﻧﻤﺎﯾﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺗﻘﺎﺿﺎﻫﺎﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺑﺖ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﺁﻥ، ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ 1)«. ‏)
    ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﻓﻘﺮﺍ ﺍﻣﺮ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : ‏« ﺟﺎﻟِﺴُﻮﺍ ﺍﻟﻔُﻘﺮﺍ 2)« ‏) ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﭼﻨﯿﻦ ﺍُﻧﺴﯽ، ﺳﺒﺐ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻭ ﺩﺭﮎ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﻗﺸﺮ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺁﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﻊ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﯽ ﻫﺎ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﯼ ﻫﺎﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻬﯿّﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻏﻔﺎﺭﯼ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺍﯼ ﻓﻘﯿﺮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺍﻧﯿﺪ . ﻭﯼ ﺿﻤﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺯﻭﺭﮔﻮﯾﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ ﺣﮑّﺎﻡ ﻏﺎﺻﺐ ﻭ ﺗﺮﻭﯾﺞ ﺗﻌﻠﯿﻤﺎﺕ ﺍﺳﻼﻣﯽ، ﺑﻪ ‏« ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﻓﻘﯿﺮ ‏» ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ ﺧﻮﯾﺶ ﺷﯿﺮ ﻣﯽ ﺩﻭﺷﯿﺪ، ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻬﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﮐﻢ ﺑﻀﺎﻋﺖ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ . ‏( 3 ‏)
    ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻏﻔﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ : ﻣﺮﺍ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻧﻤﻮﺩ : ‏« ﭼﻮﻥ ﻏﺬﺍﯾﯽ ﺭﺍ ﻃﺒّﺎﺧﯽ ﮐﺮﺩﯼ، ﻣﺤﺘﻮﯾﺎﺕ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺯﯾﺎﺩ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﯽ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻧﻤﺎﯾﯽ 4)«. ‏)

    ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩ :
    ‏« ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﯽ ﻣﺎﻝ ﻣﺸﺮﻭﻉ ﻭ ﺣﻼﻝ ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺫﻟّﺖ ﺩﺳﺖ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﭘﯿﺸﺎﯾﻦ ﻭ ﺁﻥ ﻣﺼﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﺎﺋﻠﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ، ﺩﺭ ﭘﯿﺸﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺵ، ﺳﯿﻤﺎﯾﺶ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻩ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻣﯽ ﺩﺭﺧﺸﺪ 5)«. ‏)
    ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ : ‏« ﻣﺎ ﺁﻣَﻦَ ﺑﯽ ﻣَﻦْ ﺑﺎﺕَ ﺷَﺒْﻌﺎﻥ ﻭَ ﺟﺎﺭُﻩُ ﺟﺎﺋِﻊ ‏( 6 ‏) ؛ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﯿﺮ ﮐﻨﺪ، ﻭﻟﯽ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺩﺭ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺮﺩ . ‏»
    ﻭ ﻧﯿﺰ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ :

    ‏« ﻻﯾَﺸْﺒَﻊُ ﺍﻟﻤُﺆﻣِﻦُ ﺩُﻭﻥَ ﺟﺎﺭﻩ ‏( 7 ‏) ؛ ﻣﺆﻣﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﯿﺮ ﮐﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺑﺎ ﺣﺎﻝ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ . ‏»
    ﺳﻮﺭﻩ ‏« ﻭﺍﻟﻠﯿﻞ ‏» ﺍﺯ ﺳُﻮَﺭ ﻣﮑّﯽ ﺍﺳﺖ، ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ ﺷﯿﻌﻪ ﻭ ﺍﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﻭ ﻧﯿﺰ ﮐﺘﺐ ‏« ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺍﻟﻨّﺰﻭﻝ ‏» ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻧﺰﻭﻝ ﺁﯾﺎﺗﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺭﻩ، ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ :
    ﻣﺮﺩﯼ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎﯾﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ، ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﻓﻘﯿﺮﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ، ﺧﻤﯿﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺑﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺧﻮﺷﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﭽﯿﻨﺪ، ﮔﺎﻫﯽ ﭼﻨﺪ ﺩﺍﻧﻪ ﺧﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺮﺩ ﻓﻘﯿﺮ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩ . ﭼﻮﻥ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺑﯿﻨﻮﺍ ﺁﻥ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺍﻭ ﺍﺯ ﺑﺎﻻﯼ ﺩﺭﺧﺖ ﻓﺮﻭﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺷﺪّﺕ ﺑﺨﻞ ﻭ ﺳﻨﮕﺪﻟﯽ، ﺁﻥ ﺧﺮﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺣﺘّﯽ ﺍﮔﺮ ﻣﯽ ﺩﯾﺪ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺧﺮﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ !
    ﺷﺨﺺ ﺗﻬﯽ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺑﺨﯿﻞ ﻧﺰﺩ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻧﻤﻮﺩ . ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺑﺮﻭ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﺕ ﺭﺳﯿﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ . ﺳﭙﺲ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻭﯼ ﻓﺮﻣﻮﺩ :

    ‏« ﺁﯾﺎ ﺣﺎﺿﺮﯼ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻓﻘﯿﺮﺕ ﺧﻢ ﺷﺪﻩ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻫﯽ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﻧﺨﻠﯽ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺿﻤﺎﻧﺖ ﮐﻨﻢ . ‏» ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ، ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ : ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺭﺧﺘﺎﻧﻢ ﺍﯾﻦ ﻧﺨﻞ ﺑﺎﺭﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺍﯼ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ . ﻭ ﺍﺯ ﻧﺰﺩ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺭﻓﺖ . ﻓﺮﺩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ، ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪ ﻭ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ : ﺁﯾﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺑﺴﺘﺎﻧﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺍﻫﺪﺍ ﻧﻤﺎﯾﻢ، ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎﯼ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﻧﺼﯿﺒﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ؟ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺁﺭﯼ . ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎ ﺭﻓﺖ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺨﺮﺩ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﻭ ﭘﺎﻓﺸﺎﺭﯼ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻣﻮﻓّﻖ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﯼ ﭼﻬﻞ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎ ﻣﺎﻟﮏ ﺷﻮﺩ . ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺰﺩ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺁﻣﺪ ﻭ ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ : ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎ ﺭﺍ ﺧﺮﯾﺪﻡ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ . ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﻓﻘﯿﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻭﯼ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ‏« ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭘﺲ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﺁﻭﯾﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ ﺁﻥِ ﺗﻮ ﻭ ﺍﻫﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ . ‏» ﻣﺮﺩ ﻓﻘﯿﺮ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ ﮔﺮﺩﯾﺪ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ، ﻧﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﻣﯿﻦ ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﯾﻢ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺳﻮﺭﻩ ‏« ﻭﺍﻟﻠﯿﻞ ‏» ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﮐﻪ ﺁﯾﺎﺕ 5 ﺗﺎ 7 ﺁﻥ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻪ ﺳﺘﺎﯾﺶ ﻣﺮﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﻫﺪﺍ ﮐﺮﺩ :

    ‏« ﻓﺎﻣّﺎ ﻣﻦ ﺍﻋﻄﯽ ﻭﺍﺗّﻘﯽ ﻭ ﺻﺪّﻕ ﺑﺎﻟﺤُﺴﻨﯽ ﻓﺴﻨﯿﺴّﺮُﻩُ ﻟﻠﯿُﺴﺮﯼ ‏» ؛ ﭘﺲ ﺁﻥ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﻧﻔﺎﻕ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﭘﯿﺸﻪ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﻭ ﺳﺰﺍﯼ ﻧﯿﮏ ‏( ﻭﻋﺪﻩ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ‏) ﺭﺍ ﺗﺼﺪﯾﻖ ﮐﻨﺪ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺁﺳﺎﻧﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﯿﻢ .
    ﺁﯾﺎﺕ 8 ﺗﺎ 11 ﺍﯾﻦ ﺳﻮﺭﻩ ﺩﺭ ﻣﺬﻣّﺖ ﻣﺮﺩ ﺑﺨﯿﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﮕﺮﺩﯾﺪ ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ :
    ‏« ﻭ ﺍﻣّﺎ ﻣﻦ ﺑﺨﻞ ﻭﺍﺳﺘﻐﻨﯽ ﻭ ﮐﺬّﺏ ﺑﺎﻟﺤُﺴﻨﯽ ﻓﺴﻨﯿﺴّﺮُﻩُ ﻟﻠﻌُﺴﺮﯼ ﻭ ﻣﺎ ﯾﻐﻨﯽ ﻋﻨﻪ ﻣﺎﻟُﻪُ ﺍﺫﺍ ﺗﺮَﺩّﯼ ‏» ؛ ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺑﺨﻞ ﻭﺭﺯﯾﺪ ﻭ ﻃﻠﺐ ﺑﯽ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺰﺍﯼ ﻧﯿﮏ ‏( ﻭﻋﺪﻩ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ‏) ﺭﺍ ﺗﮑﺬﯾﺐ ﮐﺮﺩ، ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻭﺯﺥ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻼﮐﺘﺶ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﺪ ‏( ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﯾﺎ ﻗﺒﺮ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪ ‏) ، ﺍﻣﻮﺍﻟﺶ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺍﻭ ﺳﻮﺩﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ‏( 8 ‏)
    ﺩﺭ ﺁﯾﻪ ﻫﻔﺘﻢ ﺳﻮﺭﻩ ‏« ﻣﺎﻋﻮﻥ ‏» ، ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﯿﻢ : ‏« ﻭ ﯾﻤﻨﻌﻮﻥ ﺍﻟﻤﺎﻋﻮﻥ ‏» ؛ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ‏« ﻣﺎﻋﻮﻥ ‏» ﺍﺷﯿﺎﺀ ﺟﺰﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻗﺮﺽ ﯾﺎ ﺗﻤﻠّﮏ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﻮﺍﺋﺞ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺳﺎﺯﺩ .

    ﺩﺭ ﺩﺭّﺍﻟﻤﻨﺜﻮﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﯽ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ :
    ﺍﺯ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺷﻨﯿﺪﻡ، ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ‏« ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺳﻼﻣﺶ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺳﻼﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺟﻬﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮ ﻭﯼ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ . ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻋﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭﯾﻎ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ‏»
    ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ : ﯾﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ! ﻣﺎﻋﻮﻥ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ :
    ‏« ﺍﺯ ﺳﻨﮓ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺁﻫﻦ ﻭ ﺍﺯ ﺁﺏ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮ . ‏»
    ﺩﺭ ﺭﻭﺍﯾﺘﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﯾﮓ ﻫﺎﯼ ﻣﺴﯿﻦ، ﻭ ﺳﻨﮓ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻇﺮﻭﻑ ﺳﻨﮕﯽ ﺗﻔﺴﯿﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ‏( 9 ‏)
    ﻧﯿﺰ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ :
    ‏« ﻫﺮﮐﺲ ﺍﺯ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ‏( ﺍﺛﺎﺙ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﯿﺎﺯ ﺍﻭ ﺭﺍ ‏) ﻣﻨﻊ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻋﺎﺭﯾﻪ ﻧﺪﻫﺪ، ﺭﻭﺯ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﯿﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﯼ ﻣﻨﻊ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺧﻮﯾﺶ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺩ . ﭘﺲ ﭼﻪ ﺣﺎﻝ ﺑﺪﯼ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ 10)«! ‏)
    ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﺑﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
    ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻟﻬﯽ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺷﻮﻣﯽ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ‏« ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﺪ ‏» ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﯾﺶ ﺩﯾﮕﺮﯼ ‏« ﺟﺎﺭ ﺳﻮﺀ ‏» ﺭﺍ ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺗﻠﻘّﯽ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ‏( 11 ‏) ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ‏« ﺩﻭ ﮐﺲ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﻧﻤﯽ ﻧﮕﺮﺩ؛ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﯾﺸﺎﻥ ﻗﻄﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻓﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﺑﺪﯼ ﻧﻤﺎﯾﺪ . ‏»
    ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ :

    ﺳﻪ ﭼﯿﺰ ﮐﻤﺮﺷﮑﻦ ﺍﺳﺖ :
    .1 ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﯿﮑﯽ ﮐﻨﯽ، ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯼ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﻭﯼ ﺑﺪﯼ ﮐﺮﺩﯼ، ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻋﻔﻮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ .
    .2 ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﻭ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺗﻮﺳﺖ ﻭ ﺩﻝ ﺍﻭ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺒﺮ ﻣﺮﮒ ﺗﻮ؛ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻧﯿﮑﯽ ﺑﯿﻨﺪ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻮﺭ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﻭ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﮑﻨﺪ، ﻭﻟﯽ ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻞ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺳﺮﺯﺩ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻧﻤﺎﯾﺪ .
    .3 ﻫﻤﺴﺮﯼ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﯽ، ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻏﺎﯾﺐ ﺷﻮﯼ، ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺒﺎﺷﯽ . ‏( 12 ‏)

    ﺳﻌﺪﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻼﻡ ﻧﻮﺭﺍﻧﯽ، ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ :
    ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﻭ ﻣﯽ ﭘﻮﺷﺪ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﻭ ﻣﯽ ﺧﺮﻭﺷﺪ !
    ﻧﻌﻮﺫ ﺑﺎﻟَّﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻠﻖ ﻏﯿﺐ ﺩﺍﻥ ﺑﻮﺩﯼ
    ﮐﺲ ﺑﻪ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﮐﺲ ﻧﯿﺎﺳﻮﺩﯼ ‏( 13 ‏)

    ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﺪﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺞ ﻣﺪﺍﺭ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﯽ ﺩﻭﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؛ ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﻋﺎﻟﻤﯿﺎﻥ، ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤﻤّﺪ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ :
    ‏« ﺩﻭ ﮐﺲ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﻧﻤﯽ ﻧﮕﺮﺩ؛ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﯾﺸﺎﻥ ﻗﻄﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﻓﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﺑﺪﯼ ﻧﻤﺎﯾﺪ 14)«. ‏)
    ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ :
    ‏« ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺍﻭ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻣﺼﻮﻥ ﺑﺎﺷﺪ 15)«. ‏)

    ﺁﻥ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﻩ ﺍﻟﻬﯽ ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﯾﺸﯽ ﺩﯾﮕﺮ، ﮔﻮﺷﺰﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ :
    ‏« ﻫﺮﮐﺲ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺁﺯﺍﺭﯼ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﯼ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻭﯼ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﻪ ﺑﺪ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﯽ ﺍﺳﺖ، ﻣﮑﺎﻧﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺣﻖّ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺭﺍ ﺗﺒﺎﻩ ﮐﻨﺪ، ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ 16)«. ‏)
    ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺯﯼ ﺍﺯ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ :
    ‏« ﺍﺯ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺧﺼﻮﺻﯿﺎﺕ ﻣﺆﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺁﺯﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﺑﺎ ﻣﻨﺰﻝ ﻭﯼ، ﺍﺫﯾﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﻧﺪ 17)«. ‏)
    ﺭﻭﺯﯼ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩﻧﺪ : ﺯﻧﯽ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺐ ﻫﺎ ﺍﻫﻞ ﺗﻬﺠّﺪ ﺍﺳﺖ، ﺻﺪﻗﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭﻟﯽ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﯽ ﺭﺳﺎﻧﺪ؟ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ‏« ﺧﯿﺮﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﯿﺴﺖ . ‏» ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ : ﺯﻥ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻋﻢّ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ، ﺭﻭﺯﻩ ﻭ ... ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ، ﻭﻟﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺁﺯﺍﺭﯼ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﺎﻧﺪ؟ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ‏« ﺍﯾﻦ ﺯﻥ، ﺍﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ 18)«. ‏)

    ﺍﺫﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ، ﺩﺭ ﺳﺮﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻭﺿﻊ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﯼ ﺩﺍﺭﻧﺪ؛ ﻟﺬﺍ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺮﺳﯿﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ :
    ‏« ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﯾﮏ ﻭﺟﺐ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻭﺭﺯﺩ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻥ ﯾﮏ ﻭﺟﺐ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻫﻔﺘﻢ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺣﻠﻘﻪ ﮐﻨﺪ . ﻭ ﺑﺪﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﺰﺍ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﮐﻨﺪ، ﻣﮕﺮ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ 19)«. ‏)

    ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ، ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﯼ ﺗﻨﺪﺧﻮ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ . ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺍﺯ ﺍﺫﯾﺖ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺷﻤﺎﺭ ﻭﯼ ﺑﻪ ﺳﺘﻮﻩ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺷﺮﺡ ﺍﯾﻦ ﺷﻮﮐﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺑﺎﺯ ﮔﻮﯾﺪ . ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻧﻤﻮﺩ ﺑﺎ ﺭﻓﻖ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺻﻼﺡ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺎﭘﺴﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﮑﻮﺷﺪ . ﻣﺮﺩ ﺻﺤﺎﺑﯽ ﺑﻪ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩ، ﻭﻟﯽ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺮ ﺗﻌﺪّﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺎﺳﺘﻮﺩﻩ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺷﺪّﺕ ﺑﺨﺸﯿﺪ . ﺻﺤﺎﺑﯽ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﺤﻀﺮ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﻌﮑﻮﺱ ﺗﻼﺵ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺵ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ ﻧﻤﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﻮﭺ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻭ ﺩﻭﺭ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺑﺎﻧﮓ ﺍﺫﺍﻥ ﺑﻼﻝ، ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ . ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﭼﻮﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤﻤّﺪ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺷﮑﻮﻩ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﯿﺪ ﻭ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺣﺎﻟﯽ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺪﯾﺪ، ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺗﺎ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﻣﻨﺰﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻫﮕﺬﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ .
    ﺷﺎﮐﯽِ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺣﺎﻝ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺛﺎﺙ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ! ﺭﻫﮕﺬﺭﺍﻥ، ﮔﺮﺩ ﺍﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺳﺆﺍﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺍﺫﯾﺖ ﻭ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﯼ ﺭﻭﺣﯽ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻟﺐ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﺸﻮﺩ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﮑﻮﻩ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ . ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﻗﺼّﻪ ﭘﺮ ﻏﺼّﻪ ﺍﻭ ﮔﻮﺵ ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﺳﯿﻞ ﻧﻔﺮﯾﻦ، ﺗﻮﺑﯿﺦ ﻭ ﻣﻼﻣﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮐﻪ : ﺧﺪﺍﯾﺎ ! ﺑﺮ ﺍﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﻓﺮﺳﺖ . ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺍ ! ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﺁﻭﺍﺭﻩ ﮐﻦ .

    ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻟﻌﻦ ﻭ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺍﺯ ﺷﺮّ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﻫﮕﺬﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﮑﻦ ﮔﺰﯾﺪﻩ، ﺳﺮﺍﺳﯿﻤﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﻣﺤﻞّ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺷﺎﮐﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺷﺘﺎﻓﺖ ﻭ ﺳﺮ ﻭ ﺭﻭﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﺬﺭﺧﻮﺍﻫﯽ ﮔﺸﻮﺩ . ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ، ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺭﻧﺞ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﺍﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﺳﺨﺖ ﺑﮕﺮﯾﺴﺖ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﻀﺮّﻉ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺳﯿﻼﺑﯽ ﺍﺷﮏ ﺗﻮﺃﻡ ﮔﺮﺩﯾﺪ، ﺑﺮ ﻭﯼ ﺭﺣﻢ ﻭ ﺷﻔﻘّﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺍﺛﺎﺙ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ، ﺻﻠﺢ ﻭ ﺻﻔﺎ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﮔﺮﺩﯾﺪ . ﻣﻬﺮ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ، ﻗﻠﻮﺑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﮐﺴﯽ ﺷﮑﺎﯾﺘﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻧﺪﯾﺪ ﻭ ﮐﺪﻭﺭﺗﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻧﺸﺪ . ‏( 20 ‏)

    ﻓﻘﻬﺎﯼ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﺍﯾﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﮑﯿﻤﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮﯼ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻭﺳﺎﯾﻞ ﺩﺍﻭﺭﯼ ﻭ ﺍﺻﻼﺡ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺩﻓﻊ ﻇﻠﻢ ﺑﻪ ‏« ﺗﺪﺑﯿﺮ ﺷﺮﻋﯽ ﻭ ﻋﻘﻠﯽ ‏» ﻣﺒﺎﺡ ﺍﺳﺖ . ﺁﺭﯼ ﺍﯾﻦ ﺣﮑﻢ، ﻧﻤﻮﻧﻪ ﯾﮏ ﺗﺪﺑﯿﺮ ﺣﮑﯿﻤﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺮﮎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﻠﺰﻡ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ . ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ، ﻭﺳﺎﯾﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ، ﻫﯿﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﯿﺠﺎﻥ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻭ ﺧﺸﻢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻧﯿﺴﺖ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺷﺨﺺ ﺧﺎﻃﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺍﻧﻬﺪﺍﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ .
    ﻣﻼﯾﻤﺖ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ
    ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﺳﻼﻣﯽ ‏« ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﯼ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﺯﺍﺭ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ‏» ﺍﺯ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺍﯾﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻌﺮّﻓﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺭﻭﺍﯾﺘﯽ ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ :

    ‏« ﺳﻪ ﮐﺲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺳﻪ ﻓﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺳﺖ؛ ... ﺳﻮﻡ ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ، ﻭﻟﯽ ﺍﻭ ﺍﺫﯾﺖ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﮒ ﯾﺎ ﺳﻔﺮ ﺑﯿﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺟﺪﺍﯾﯽ ﺍﻓﮑﻨﺪ 21)«... ‏)
    ﺍﺯ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ : ‏« ﺩﻧﯿﺎ، ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﺆﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﻣﺆﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻣﻮﺵ ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻧﯿﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﺆﻣﻨﯽ ﺟﺰ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺁﺯﺍﺭﺵ ﺩﻫﺪ 22)«. ‏)
    ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮﺩﻧﺪ، ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﺑﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﯼ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﯾﺖ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﯽ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ . ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﯽ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪ ﺩﻭﻡ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﻼﻏﻪ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺟﺎﻫﻠﯿﺖ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ :
    ﻓﺘﻨﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﭘﯿﺮﻭﺯﻣﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﻃﻌﻤﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﻟﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﮔﺮﺩﻥ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺍﻓﺮﺍﺷﺖ؛ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﮔﻢ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ .

    ﺑﺎ ﺑﻌﺜﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻭ ﭘﺎﯾﺪﺍﺭﯼ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻭ ﭘﯿﻮﺳﺘﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺍﻭ، ﺍﺷﺮﺍﻑ ﻣﮑّﻪ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﯽ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺑﻪ ﻭﺣﺸﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ . ﺍﺑﻮﺟﻬﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﺑﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ، ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ : ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺳﺮ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ، ﺩﯾﮕﺮ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺫﯾﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﯽ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮔﻮﯾﺪ . ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﭼﻪ ﮐﻨﯿﻢ؟ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ : ﻭﻗﺘﯽ ﻣﺤﻤّﺪ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺍﺯ ﺑﺎﻻﯼ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﺑﺮ ﺳﺮﺵ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﯾﻢ .
    ﻣﺠﺮﯼ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪ، ﻓﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﺎﻣﺮ - ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺮﻭﺭ ﻣﺤﻠّﻪ - ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺧﺎﺗﻢ ﺭﺳﻮﻻﻥ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﺍﯼ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽ ﻧﻤﻮﺩ، ﻃﺸﺘﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﯾﺨﺖ؛ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ، ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺑﺪﯼ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻋﮑﺲ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﯾﺪﻧﺪ؛ ﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺿﻤﻦ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺎﻣﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ !

    ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪ، ﺍﯾﻦ ﻋﻤﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﮑﯿﺒﺎﯾﯽ، ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﯼ ﻭ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺷﺪﻧﺪ . ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽ ﻧﻤﻮﺩ، ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﺮﺩ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺮ ﺳﺮﺵ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﻧﺸﺪ، ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ : ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺮ ﺳﺮﻡ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻣﯽ ﺭﯾﺨﺖ، ﮐﺠﺎﺳﺖ ﻭ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﯽ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺍﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ : ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭﺗﺎﻥ ﻋﺎﻣﺮ ﺍﺳﺖ، ﺍﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ . ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺑﻪ ﻋﯿﺎﺩﺕ ﻭﯼ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺶ ﺟﻮﯾﺎ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻔﺎﯾﺶ ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩ . ﺑﺎﺭﺳﻨﮕﯿﻦ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻭ ﺷﺮﻣﺴﺎﺭﯼ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ، ﻋﺎﻣﺮ ﺭﺍ ﺍﺫﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ؛ ﻭﻟﯽ ﺣﺎﻝ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﺑﻪ ﻭﯼ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ، ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﮐﯿﻨﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺪّﺕ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺴﺖ ﻭ ﺍﺑﻮﺟﻬﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺤﺮّﮎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺪ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﻌﺮّﻓﯽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ، ﻟﺤﺎﻑ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩ ﻭ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩ : ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﻮﻡ؛ ﺁﯾﺎ ﻟﯿﺎﻗﺖ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ؟
    ﺭﺣﻤﺖ ﻋﺎﻟﻤﯿﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺁﺭﯼ ! ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻝ، ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﺫﯾﺖ ﻣﯽ ﺭﺳﺎﻧﺪ، ﺍﺳﻼﻡ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﻋﻬﺪ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﺪ .

    ﺍﺑﻮﻟﻬﺐ - ﻋﻤﻮﯼ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ - ﺟﺰﻭ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤﻤّﺪ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭﺵ ﻣﺼﻮﻥ ﻧﺒﻮﺩ . ﺣﻀﺮﺕ ﺧﺪﯾﺠﻪ ﻋﻠﯿﻬﺎ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﺶ - ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ، ﻋﺮﻭﺱ ﺍﺑﻮﻟﻬﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ - ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ، ﮔﻔﺖ : ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻢ ! ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺪ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺟﺰ ﺻﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ . ﺁﯾﺎ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ، ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺻﻼﺡ ﻭ ﻧﯿﮑﯽ ﺳﺨﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪ، ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭ ﺍﺫﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪ؟
    ﺍﻡّ ﺟﻤﯿﻞ - ﺯﻥ ﺍﺑﻮﻟﻬﺐ - ﺑﻮﺗﻪ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻣﯽ ﺭﯾﺨﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ : ﻣﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺗﻮ، ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﯿﻢ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ، ﺁﻧﺎﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ‏« ﺁﯾﺎ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ؟ «!
    ﺍﻣّﺎ ﺍﻡّ ﺟﻤﯿﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﺯﺍﺭﺩ، ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﺭﺳﯿﺪ .

    ﺍﺫﯾﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺪّﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺑﻮﻟﻬﺐ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ‏« ﺗﺒّﺖ ﯾﺪﺍ ﺍﺑﯽ ﻟﻬﺐٍ ﻭ ﺗﺐّ ... ‏» ؛ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺩ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺑﻮﻟﻬﺐ ...!
    ﺍﻡّ ﺟﻤﯿﻞ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﺰﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﺍﺑﻮﻟﻬﺐ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺩﺭ ‏« ﺟﻨﮓ ﺑﺪﺭ ‏» ﺍﺯ ﺷﺪّﺕ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ ﺩﻕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣُﺮﺩ .
    ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮓ، ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺑﺮ ﺩﻫﺎﻧﻪ ﭼﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﮕﺎﻥ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻓﮑﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ :
    ‏« ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﺑﺪ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﯾﺪ ! ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻟﺶ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ ﺑﻮﺩ، ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻧﻤﻮﺩﯾﺪ، ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻭﯼ ﺟﻨﮕﯿﺪﯾﺪ ! ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ 23)«... ‏)
    ﭘﺲ ﺍﺯ ﻓﺘﺢ ﻣﮑّﻪ، ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻧﯽ ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ؛ ﺭﺳﺎﻟﺘﺶ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﯾﺐ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭ، ﺍﺫﯾﺖ، ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺕ ﻣﻨﻔﯽ ﻭ ﺗﻬﺪﯾﺪﺍﺕ ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭﻥ، ﺁﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﻟﻬﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻤﺎﻧﺶ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﻫﺠﺮﺕ ﻧﻤﻮﺩ، ﺑﺎ ﻭﯼ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﻧﺒﺮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ .
    ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤﻤّﺪ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﻨﻪ، ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺑﻮﺍﯾّﻮﺏ ﺍﻧﺼﺎﺭﯼ - ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﯿﮑﺎﻥ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﻓﻘﯿﺮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﺎﺭ ﺑﻮﺩ - ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﮔﺮﺩﯾﺪ . ﺍﺑﻮﺍﯾّﻮﺏ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺣُﺮﻣﺖ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺗﻼﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﯽ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ، ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﯿﮑﻮﯾﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﻣﺮﯼ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﻣﺒﺎﻫﺎﺕ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ‏( 24 ‏)

    ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ ﻣﺴﻌﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﯽ ﺑﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮﮐﺖ ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ﺟﻮﺍﺭﯼ، ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻣﻘﺎﻣﯽ ﺑﺲ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪ ﺩﺭ ‏« ﺗﻔﺴﯿﺮ ﻗﺮﺁﻥ ‏» ﮔﺮﺩﯾﺪ . ‏( 25 ‏)
    ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ :
    ‏« ﻟﺌﻦ ﻟﻢ ﯾﻨﺘﻪ ﺍﻟﻤﻨﺎﻓﻘﻮﻥ ﻭﺍﻟّﺬﯾﻦ ﻓﯽ ﻗﻠﻮﺑﻬﻢ ﻣﺮﺽ ﻭﺍﻟﻤﺮﺟﻔﻮﻥ ﻓﯽ ﺍﻟﻤﺪﯾﻨﺔ ﻟﻨﻐﺮﯾﻨّﮏ ﺑﻬﻢ ﺛﻢّ ﻻﯾﺠﺎﻭﺭﻭﻧﮏ ﻓﯿﻬﺎ ﺍﻻّ ﻗﻠﯿﻼً 26)« ‏) ؛ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎﯾﺸﺎﻥ ﻣﺮﺿﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﯾﻌﻪ ﺍﻓﮑﻨﯽ ﻣﯽ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺴﻠّﻂ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺍﻧﯿﻢ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺲ ﺟﺰ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ .
    ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ :
    ‏« ﻣﻦ ﻭ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﻦ، ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺫﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ 27)«. ‏)
    ﻭ ﻧﯿﺰ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ‏« ﻣﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺍﻥ، ﺑﻼﮐﺶ ﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﯿﻢ 28)«. ‏)
    ﭘﯽ ﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎ :
    .1 ﻧﺨﺒﺔﺍﻻﻧﻮﺍﺭ ﻓﯽ ﻫﺪﺍﯾﺔﺍﻻﺑﺮﺍﺭ، ﺹ 190 ﻭ .191
    .2 ﺗﺤﻒ ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ، ﺹ .43
    .3 ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻏﻔﺎﺭﯼ، ﺷﻬﯿﺪ ﺭﺑﺬﻩ، ﻣﺤﻤّﺪ ﻣﺤﻤّﺪﯼ ﺍﺷﺘﻬﺎﺭﺩﯼ، ﺹ .93
    .4 ﺍﻟﻤﺤﺠّﺔﺍﻟﺒﯿﻀﺎﺀ، ﺝ 3 ، ﺹ .425
    .5 ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺁﯾﺔﺍﻟﻠﻪ ﺟﻌﻔﺮ ﺳﺒﺤﺎﻧﯽ، ﺹ 54 ، ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ، ﺝ 103 ، ﺹ .8
    .6 ﻭﺍﻓﯽ، ﺝ 1 ، ﺟﺰﺀ ﺳﻮﻡ، ﺹ 96 ؛ ﺍﺻﻮﻝ ﮐﺎﻓﯽ، ﺝ 4 ، ﺹ 493 ؛ ﻣﮑﺎﺭﻡ ﺍﻻﺧﻼﻕ، ﺹ 71 ؛ ﻧﻬﺞ ﺍﻟﻔﺼﺎﺣﻪ، ﺹ 559 ؛ ﻣﺴﺘﺪﺭﮎ ﺍﻟﻮﺳﺎﯾﻞ، ﺝ 2 ، ﺹ .80
    .7 ﻧﻬﺞ ﺍﻟﻔﺼﺎﺣﻪ، ﺹ .529
    .8 ﻣﺠﻤﻊ ﺍﻟﺒﯿﺎﻥ، ﻃﺒﺮﺳﯽ، ﺝ 10 ، ﺹ 502 ؛ ﺍﻟﻤﯿﺰﺍﻥ ﻓﯽ ﺗﻔﺴﯿﺮ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ، ﺝ 20 ، ﺹ 306 ؛ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺍﻟﻨّﺰﻭﻝ، ﺳﯿﺪ ﻣﺤﻤﺪﺑﺎﻗﺮ ﺣﺠّﺘﯽ، ﺹ 157 - .154
    .9 ﺍﻟﻤﯿﺰﺍﻥ، ﺫﯾﻞ ﺗﻔﺴﯿﺮ ﺳﻮﺭﻩ ﻣﺎﻋﻮﻥ .
    .10 ﺗﻔﺴﯿﺮ ﻧﻮﺭﺍﻟﺜﻘﻠﯿﻦ، ﺝ 5 ، ﺹ 679 ؛ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺍﻻﺋﻤّﻪ، ﺳﯿﺪ ﻋﻠﯽ ﺍﮐﺒﺮ ﻭﺍﻋﻆ ﻣﻮﺳﻮﯼ، ﺝ 6 ، ﺹ 132 ؛ ﺟﺎﻣﻊ ﺍﻻﺣﺎﺩﯾﺚ ﺍﻟﺸﯿﻌﻪ، ﺝ 16 ، ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻌﺸﺮﺓ، ﺑﺎﺏ 87 ، ‏( ﺟﻤﻠﺔ ﻣﻦ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻟﺠﺎﺭ ‏) ، ﺹ 92 ؛ ﻟﺌﺎﻟﯽ ﺍﻻﺧﺒﺎﺭ، ﺝ 3 ، ﺹ 6 ؛ ﻣﺴﺘﺪﺭﮎ ﺑﺤﺎﺭ، ﺝ 2 ، ﺹ .150
    .11 ﺣﻠﯿﺔﺍﻟﻤﺘﻘﯿﻦ، ﺹ .445
    .12 ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ، ﺝ 74 ، ﺹ .151
    .13 ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﺳﻌﺪﯼ، ﺗﺼﺤﯿﺢ ﻭ ﺗﻮﺿﯿﺢ : ﻏﻼﻣﺤﺴﯿﻦ ﯾﻮﺳﻔﯽ .
    .14 ﻧﻬﺞ ﺍﻟﻔﺼﺎﺣﻪ، ﺹ .11
    .15 ﻣﺴﺘﺪﺭﮎ ﺳﻔﯿﻨﺔﺍﻟﺒﺤﺎﺭ، ﺝ 2 ، ﺹ .149
    .16 ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ، ﺝ 56 ، ﺹ 333 ؛ ﻣﮑﺎﺭﻡ ﺍﻻﺧﻼﻕ، ﺹ 429 ؛ ﻣﺸﮑﻮﺓﺍﻻﻧﻮﺍﺭ، ﺹ 213 ؛ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻭﺭّﺍﻡ، ﺝ 2 ، ﺹ .260
    .17 ﮐﺘﺎﺏ ﺟﻬﺎﺩﺍﻟﻨﻔﺲ، ‏« ﻭﺳﺎﯾﻞ ﺍﻟﺸﯿﻌﻪ ‏» ، ‏( ﻣﺘﻦ ﺗﺮﺟﻤﻪ ‏) ﺹ .39
    .18 ﻣﺴﺘﺪﺭﮎ ﺍﻟﻮﺳﺎﯾﻞ، ﺝ 2 ، ﺹ .97
    .19 ﻟﺌﺎﻟﯽ ﺍﻻﺧﺒﺎﺭ، ﺝ 3 ، ﺹ 6 ؛ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻟﻘﺎﺀﺍﻟﻠﻪ، ﻋﻼّﻣﻪ ﺣﺴﻦ ﺯﺍﺩﻩ ﺁﻣﻠﯽ، ﺹ .164
    .20 ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ، ﺝ 14 ، ﺹ 384 ؛ ﺳﻔﯿﻨﺔﺍﻟﺒﺤﺎﺭ، ﺝ 1 ، ﺹ 96 ؛ ﺍﻟﻤﺤﺠّﺔﺍﻟﺒﯿﻀﺎﺀ، ﺝ 3 ، ﺹ .427
    .21 ﻧﻬﺞ ﺍﻟﻔﺼﺎﺣﻪ، ﺹ 258 ﻭ .259
    .22 ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ، ﺝ 71 ، ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻌﺸﺮﺓ ﺑﺎﺏ ﺣﻖّ ﺍﻟﺠﺎﺭ .
    .23 ﻣﻌﺎﺩﺷﻨﺎﺳﯽ، ﻋﻼّﻣﻪ ﺗﻬﺮﺍﻧﯽ، ﺝ 2 ، ﺹ .242
    .24 ﺳﻔﯿﻨﺔﺍﻟﺒﺤﺎﺭ، ﺝ 1 ، ﺹ .51
    .25 ﻫﻤﺎﻥ؛ ﻣﻘﺪّﻣﻪ ﺗﻔﺴﯿﺮ ﻣﺠﻤﻊ ﺍﻟﺒﯿﺎﻥ .
    .26 ﺍﺣﺰﺍﺏ / .60
    .27 ﻋﻠﻞ ﺍﻟﺸّﺮﺍﯾﻊ، ﺝ 1 ، ﺹ .26
    .28 ﻫﻤﺎﻥ، ﺝ 2 ، ﺏ 40 ، ﺹ .169
    نوشته شده در شنبه 20 آبان 1396 ساعت 12:44 بعد از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]