تبلیغات
نسیم ظهور - داستانهایی در مورد حق الناس
 
نسیم ظهور
مذهبی واجتماعی ، مهدویت و انتظار
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ :
مطالب اخیر
نویسندگان
چهارشنبه 23 فروردین 1396 :: نویسنده :
                                         
ﺁﻗﺎﻯ ﺣﺎﺝ ﻗﻮﺍﻡ ﻭﺍﻋﻆ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮﯾﻀﻪ ﻯ ﺣﺞ ﺑﻪ ﻣﮑﻪ ﻣﻰ ﺭﻓﺖ . ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﻧﺠﻒ ﺭﺳﯿﺪ . همه ﭘﻮﻟﻰ که ﺩﺍﺷﺖ  ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﺰﺩ ﮐﺴﻰ ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ . ﺑﻪ ﺩﮐﺎﻥ ﻋﻄﺎﺭﻯ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ
                                 


ﺁﻗﺎﻯ ﺣﺎﺝ ﻗﻮﺍﻡ ﻭﺍﻋﻆ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮﯾﻀﻪ ﻯ ﺣﺞ ﺑﻪ ﻣﮑﻪ ﻣﻰ ﺭﻓﺖ . ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﻧﺠﻒ ﺭﺳﯿﺪ . همه ﭘﻮﻟﻰ که ﺩﺍﺷﺖ  ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﺰﺩ ﮐﺴﻰ ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ . ﺑﻪ ﺩﮐﺎﻥ ﻋﻄﺎﺭﻯ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ ﻭ ﻋﺪﻩ ﺍﻯ ﺑﻪ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺍﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﻰ ﺩﺍﺩﻧﺪ . ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ : ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﭘﻮﻟﻢ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ . ﻫﻤﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﮔﺬﺍﺷﺖ . ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﺖ ﺍﺯ ﻣﮑﻪ، ﻫﻤﯿﺎﻥ ﭘﻮﻟﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﻋﻄﺎﺭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﭼﯿﺰﻯ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺪﺍﺩﻯ . ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻫﺪﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻯ ﻧﺪﯾﺪ ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺮﺍﻟﻤﺆﻣﻨﯿﻦ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ . ﮔﻔﺖ : ﺑﻪ ﺣﺮﻡ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻡ . ﺣﻀﺮﺕ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﯿﻬﻮﺷﻰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺑﺮﻭ ﻭ ﭘﻮﻟﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎﺝ ﺳﯿﺪ ﻋﻠﻰ ﺑﮕﯿﺮ . ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻢ : ﺁﻗﺎﻯ ﺣﺎﺝ ﺳﯿﺪ ﻋﻠﻰ ﻣﺮﺟﻊ ﺗﻘﻠﯿﺪ ﺍﺳﺖ، ﻣﻦ ﮐﻪ ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺩﻡ، ﺍﯾﻦ ﺣﺮﻑ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﻰ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺷﺪﻡ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﯿﻬﻮﺷﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩ . ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮﺩﻡ . ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ ﻣﺸﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﯾﺴﺘﻢ، ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻣﻄﻠﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ، ﺑﺮﻭ ﭘﻮﻟﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎﺝ ﺳﯿﺪ ﻋﻠﻰ ﺑﮕﯿﺮ . ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻢ . ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺑﻠﻰ ﭘﻮﻟﺖ ﻧﺰﺩ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ، ﻓﺮﺩﺍ ﺑﯿﺎ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ ﭘﻮﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮ . ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﯾﺸﺎﻥ، ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺍﻋﻼﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ . ﺳﭙﺲ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﻣﻨﺒﺮ ﺭﻓﺘﻪ، ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﯾﺪ ﺍﺟﻨﺎﺱ ﺑﻪ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ . ﺩﺭ ﺳﻔﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﮐﺎﻥ ﯾﮏ ﯾﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺧﺮﯾﺪﻡ ﻭ ﯾﮏ ﻓِﻠِﺲْ ‏( ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﯾﮏ ﺷﺎﻫﻰ ﺍﯾﺮﺍﻥ ‏) ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺷﺪﻡ، ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻢ، ﺩﯾﺪﻡ ﺩﮐﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﻣﺮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﯾﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﻦ ﺑﺪﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺩﮐﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﺠﻒ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ . ﺷﺐ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪﻡ، ﺑﺎﺯﺍﺭِ ﻣﺤﺸﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻭﺳﻂ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ ﺭﺳﯿﺪﻡ، ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻮﻫﻰ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ، ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ . ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﯾﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ . ﮔﻔﺖ : ﯾﮏ ﻓِﻠِﺴَﻢْ ﺭﺍ ﺑﺪﻩ . ﮔﻔﺘﻢ ﺩﺭ ﺩﮐﺎﻧﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ . ﮔﻔﺖ : ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻭﺭﺛﻪ ﻯ ﻣﻦ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ، ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺮﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﯾﻦ ﺟﺎ ﮐﻪ ﭘﻮﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﻡ . ﮔﻔﺖ : ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻦ . ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﯾﺮﻡ، ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻣﻰ ﺷﻮﻡ . ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻡ ﻗﺪﻡ ﺍﺯ ﻗﺪﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ . ﮔﻔﺘﻢ : ﯾﻬﻮﺩﻯ ﺭﻫﺎﯾﻢ ﮐﻦ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺍﺫﯾﺖ ﻧﮑﻦ . ﮔﻔﺖ : ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻰ، ﻣﮕﺮ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻯ ﺑﺪﻧﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻨﺖ ﺑﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﻗﺪﺭﻯ ﺧﻨﮏ ﺷﻮﺩ . ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺰﻧﻰ، ﻣﻰ ﺳﻮﺯﻡ . ﮔﻔﺖ : ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻯ ﻧﯿﺴﺖ . ﮔﻔﺘﻢ : ﯾﻬﻮﺩﻯ ! ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ، ﻫﻼﮎ ﻣﻰ ﺷﻮﻡ . ﮔﻔﺖ : ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﺕ ﺑﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺧﻨﮏ ﺷﻮﻡ . ﮔﻔﺘﻢ : ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ . ﮔﻔﺖ : ﭘﺲ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺳﺮ ﺍﻧﮕﺸﺘﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﺕ ﺑﺰﻧﻢ . ﭼﻮﻥ ﺩﯾﺪﻡ ﺭﻫﺎﯾﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﮐﺮﺩﻡ . ﺍﻧﮕﺸﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﻡ ﺯﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺳﻮﺯﺵ، ﻧﻌﺮﻩ ﺯﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ . ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺻﺪﺍﻯ ﻧﺎﻟﻪ ﺍﻡ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺳﯿﻨﻪ ﻯ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﯾﻬﻮﺩﻯ ﺯﺧﻢ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ، ﺁﻗﺎﻯ ﺣﺎﺝ ﺳﯿﺪ ﻋﻠﻰ ﺑﺎﻻﻯ ﻣﻨﺒﺮ، ﺳﯿﻨﻪ ﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﻡ ﺯﺧﻢ ﺍﺳﺖ ! ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﺎ ﺭﺳﯿﺪ، ﻋﻄﺎﺭ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻫﻤﯿﺎﻥ ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻗﺎﻯ ﺣﺎﺝ ﺳﯿﺪ ﻋﻠﻰ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ .



.2 ﺣﺎﺝ ﻣﯿﺮﺯﺍ ﻋﻠﻰ ﻣﺤﺪﺙ ﺯﺍﺩﻩ، ﭘﺴﺮ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺣﺎﺝ ﺷﯿﺦ ﻋﺒﺎﺱ ﻗﻤﻰ ﮔﻔﺖ : ﺟﻠﺪ ﺳﯿﺰﺩﻫﻢ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺤﺎﺭﺍﻻﻧﻮﺍﺭ، ﺑﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻧﺰﺩ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﻮﺩ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻣﺤﺴﻦ ﺁﻗﺎ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ . ﺷﺐ ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ، ﮔﻮﺷﻢ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻯ، ﭼﺮﺍ ﺟﻠﺪﺵ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﻰ؟ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ، ﺑﻪ ﻣﺤﺴﻦ ﮔﻔﺘﻢ : ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ، ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﺟﻠﺪﺵ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﻰ؟ ﮔﻔﺖ : ﺯﻣﯿﻦ ﮐﻮﭼﻪ ﮔِﻞ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﻮﺭﺩﻡ، ﻟﺬﺍ ﮔﻮﺷﻪ ﻯ ﺟﻠﺪ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﺎ ﺷﺪ . ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺻﺤﺎﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﭘﺲ ﺩﺍﺩﯾﻢ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ، ﻃﻠﺒﻪ ﺍﻯ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻝ ﻣﺎ ﺁﻣﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺩﯾﺸﺐ ﺁﻗﺎﻯ ﺣﺎﺝ ﺷﯿﺦ ﻋﺒﺎﺱ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪﻡ، ﮔﻔﺖ : ﺑﺮﻭ ﺑﻪ ﻋﻠﻰ ﺑﮕﻮ ﺟﻠﺪ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻯ، ﻣﻦ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺷﺪﻡ، ﺧﺪﺍ ﻋﺎﻗﺒﺘﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﮐﻨﺪ .




.3 ﺁﯾﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﻈﻤﻰ ﻣﺮﻋﺸﻰ ﻧﺠﻔﻰ ﺑﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﭘﺪﺭﻡ ﺁﻗﺎ ﺳﯿﺪ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺣﮑﯿﻢ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺪﯾﺪﻡ . ﺑﺮﺍﻯ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺒﯿﻨﻢ، ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺳﯿﺪﺍﻟﺸﻬﺪﺍ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺷﺪﻡ . ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪﻡ، ﺑﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻢ : ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺕ، ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻦ ﻧﯿﺎﻣﺪﯾﺪ؟ ﮔﻔﺖ : ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﻮﺩﻡ . ﮔﻔﺘﻢ : ﭼﺮﺍ؟ ﮔﻔﺖ : ﻫﻔﺘﺼﺪ ﺩﯾﻨﺎﺭ ﺑﻪ ﻣﺸﻬﺪﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﯾﺰﺩﻯ ـ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺠﻒ ﺟﻨﺐ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻯ ﺣﮑﯿﻢ ﺑﻘﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ ـ ﭘﻮﻝ ﺳﺮﮐﻪ ﺷﯿﺮﻩ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺖ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺑﻢ . ﺍﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ، ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺿﺎ ﺷﺎﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻧﺤﻮ ﮔﺬﺭﻧﺎﻣﻪ ﻯ ﻋﺘﺒﺎﺕ ﻋﺎﻟﯿﺎﺕ ﺻﺎﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺎﺗﻰ ﮔﺬﺭﻧﺎﻣﻪ ﺗﻬﯿﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻧﺠﻒ ﺭﻓﺘﻢ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺸﻬﺪﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺸﺘﻢ، ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ، ﻫﻤﻪ ﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ . ﺑﻪ ﻣﻐﺎﺯﻩ ﺍﺵ ﺭﻓﺘﻢ، ﺩﯾﺪﻡ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﻓﺮﺗﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺿﻊ ﻣﺤﻘﺮﻯ ﺑﻪ ﮐﺎﺳﺒﻰ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺳﺖ . ﺣﺎﻟﺶ ﻣﺜﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤﻰ ﺑﺮﻧﺞ ﻭ ﻧﺨﻮﺩ ﻭ ﻟﻮﺑﯿﺎ ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﻫﺎﯾﻰ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﮎ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻯ ﭘﯿﺮﻯ، ﺧﯿﻠﻰ ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩ . ﺳﻼﻡ ﮐﺮﺩﻡ، ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ . ﮔﻔﺘﻢ : ﺷﻤﺎ ﺁﻗﺎ ﺳﯿﺪ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺣﮑﯿﻢ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ؟ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ : ﻧﻪ . ﮔﻔﺘﻢ : ﺳﯿﺪﻯ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻯ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺩﮐﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﻣﻨﺰﻝ ﺩﺍﺷﺖ . ﮔﻔﺖ : ﯾﺎﺩﻡ ﻧﻤﻰ ﺁﯾﺪ . ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﺩﻓﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﯾﺪ ﮐﻪ ﻃﻠﺐ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﮔﻔﺖ : ﺳﯿﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻯ ! ﻣﻦ ﺗﺎﺟﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺩﻓﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ . ﮔﻔﺘﻢ : ﺍﮔﺮ ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﺴﯿﻪ ﺑﺪﻫﻰ، ﺟﺎﯾﻰ ﻣﻰ ﻧﻮﯾﺴﻰ؟ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ : ﮐﺎﻏﺬ ﭘﺎﺭﻩ ﻫﺎﯾﻰ ﺑﺎﻻﻯ ﺗﺎﻗﭽﻪ ﻫﺴﺖ، ﺑﺮﻭ ﺑﺒﯿﻦ . ﺭﻓﺘﻢ، ﺩﯾﺪﻡ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺯﯾﺎﺩﻯ ﺧﺎﮎ ﺭﻭﯾﺶ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺑﻪ ﻣﺪﺕ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ، ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻏﺬﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩﻡ، ﯾﮏ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﺳﻢ ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ : ﺁﺳﯿﺪ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺣﮑﯿﻢ، ﺳﺮﮐﻪ ﺷﯿﺮﻩ ﻫﻔﺘﺼﺪ ﺩﯾﻨﺎﺭ . ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺭﺍﺿﻰ ﺷﻮﺩ، ﯾﮏ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﻭ ﺧﻮﺍﺑﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﮕﻔﺘﻢ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﯾﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﭘﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪﻡ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ : ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺏ ﺍﻟﺪﯾﻦ ﺑﮕﻮ ﭘﻮﻝ ﻣﺸﻬﺪﻯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻯ، ﻣﻦ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻡ .




نوع مطلب :
برچسب ها : حق الناس، داستانهایی درباره حق لناس،
لینک های مرتبط :


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :