درباره

آخرین نوشته ها

  • امام مهدی (عج) و مسجد الاقصی
  • تماشای این ویدئو به شدت توصیه میشود
  • از علامات ظهور فقط علامات حتمی مانده است
  • محرومیت از امام چرا ؟
  • بازی با آتش ترامپ در قلب فلسطین
  • مرگ تلخ یا شیرین
  • پیامبر مهربانی ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ، ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺳﯿﺮﻩ
  • پیامبر اسلام (ص) و همسایه یهودی
  • قهر کردن مقدمه جهنمی شدن
  • تعریف پیامبر رحمت از آخرالزمان
  • قهر و آشتی ، مودت و مهربانی
  • توبه مرد شراب خوار
  • توبه لوطیها
  • داستان رباخواری
  • بعد از توبه چه کار کنیم و چه کار نکنیم؟
  • از ربا چه میدانید؟
  • نظرسنجی جدید
  • آخرین حکومت در عربستان قبل از ظهور امام زمان (عج)
  • کارد به استخوانم رسیده مولا جان
  • آیا زمان ظهور قیامت برپا میشود وهمگی زنده میشویم؟
  • خاطره ی دیدار سعد حریری با رهبر انقلاب
  • درس گرفتن از راهزن
  • آیا شما انسان خیر خواهی هستید ؟
  • سالروز ازدواج پیامبر (ص) و حضرت خدیجه (س)
  • اظهار عجز
  • در انتظار منجی
  • قسمت یازدهم رمان برات میمیرم
  • قسمت دهم رمان برات میمیرم
  • قسمت نهم رمان برات میمیرم
  • قسمت هشتم رمان برات میمیرم
  • لیست آخرین مطالب
  • جستجو

    نسیم ظهور
    كد لوگوی ما

    نظر سنجی

    کدام قسمت از مطالب ما را بیشتر می پسندید و مورد توجه شما واقع شده؟






    امکانات

    بازدیدهای امروز : نفر
    بازدیدهای دیروز : نفر
    كل بازدیدها : نفر
    بازدید این ماه : نفر
    بازدید ماه قبل : نفر
    كل مطالب : عدد
    آخرین بروز رسانی :


    قالب وبلاگ
    نوشته شده در یکشنبه 19 آذر 1396 ساعت 11:22 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]






  • ﺍﺯ ﻋﻼﯾﻢ ﻇﻬﻮﺭ ﻓﻘﻂ ﻋﻼﻣﺎﺕ ﺣﺘﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ

    ﺣﺠﻪ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﻭ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﯿﻦ ﺁﻗﺎﻯ ﺣﺎﺝ ﺷﯿﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻠﺒﻮﺑﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺘﺎﺏ ‏« ﺍﻟﻮﻗﺎﯾﻊ ﻭ ﺍﻟﺤﻮﺍﺩﺙ ‏» ﺧﻮﺍﺑﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﯾﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﯿﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻠﭙﺎﯾﮕﺎﻧﻰ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﻃﺒﻖ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺮﻗﻮﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ :

    ﺁﯾﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﯿﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻠﭙﺎﯾﮕﺎﻧﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﺎﺭﻑ ﻭﺍﺻﻞ، ﺁﯾﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﻌﻈﻤﯽ ﺳﯿﺪ ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﺪﯾﻦ ﮔﻠﭙﺎﯾﮕﺎﻧﻰ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ : ﻣﺪﺗﻬﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﭘﺪﺭﻡ، ﺷﺒﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪﻡ ﺣﻀﻮﺭﺷﺎﻥ ﻣﺸﺮﻑ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﻣﻔﺮﻭﺵ ﺑﻪ ﺯﯾﻠﻮ ﻭ ﻓﺎﻗﺪ ﺍﺛﺎﺙ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ . ﮔﻔﺘﻢ : ﭘﺪﺭ ! ﺍﮔﺮ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎﻥ ﺑﺮﻭﯾﻢ؟ ﻭﺿﻊ ﻃﻠﺒﮕﻰ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ .
    ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ : ﭘﺴﺮ، ﺣﺮﻑ ﻣﺰﻥ ! ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ . ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺪﺭﻡ ﺍﺯ ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ . ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﮐﻞ ﻋﺎﻟﻢ، ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﻰ ﻋﺼﺮ ﻋﻠﯿﻪ ﺍﻟﺴﻼﻡ ﺗﺸﺮﯾﻒ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﻋﺮﺽ ﺳﻼﻡ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺣﻀﺮﺕ، ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺣﺮﻓﻰ ﺑﺰﻧﻢ، ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ :

    ‏« ﺳﯿﺪ ﻣﺤﻤﺪ ! ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺪﺭﺕ ﺍﯾﻦ ﺣﺠﺮﻩ ﯼ ﻣﺤﻘﺮ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺶ ﺁﻥ ﺟﺎﺳﺖ . ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﯼ ﺩﺳﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ، ﻗﺼﺮﻯ ﺑﺎ ﺷﮑﻮﻩ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ – ﮐﻪ ﻻﯾﺪﺭﮎ ﻭ ﻻﯾﻮﺻﻒ ﺍﺳﺖ – ﺩﯾﺪﻡ ﻭ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﮔﺮﺩﯾﺪﻡ . ‏»

    ﻋﺮﺽ ﮐﺮﺩﻡ : ﯾﺎﺑﻦ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ! ﺁﯾﺎ ﻭﻗﺖ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺒﺎﺭﮎ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﯾﺪﮔﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﺣﻀﻮﺭﺗﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ؟
    ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ : ‏« ﻟﻢ ﺗﺒﻖ ﻣﻦ ﺍﻟﻌﻼﻣﺎﺕ ﺍﻻ ﺍﻟﻤﺘﺤﻮﯾﺎﺕ ﻭ ﺭﺑﻤﺎ ﺍﻭﻗﻌﺖ ﻓﻰ ﻣﺪﻩ ﻗﻠﯿﻠﻪ، ﻓﻌﻠﯿﮑﻢ ﺑﺪﻋﺎﺀ ﺍﻟﻔﺮﺝ؛ ‏» ﺍﺯ ﻋﻼﯾﻢ ﻇﻬﻮﺭ ﻓﻘﻂ ﻋﻼﻣﺎﺕ ﺣﺘﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﻣﺪﺗﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﺑﭙﯿﻮﻧﺪﻧﺪ؛ ﭘﺲ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺝ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﯿﺪ
    نوشته شده در شنبه 18 آذر 1396 ساعت 12:17 بعد از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]





  • ﻣﺮﮔﯽ ﺗﻠﺦ ﯾﺎ ﺷﯿﺮﯾﻦ ؟ !

    ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﺶ ﭘﯽ ﺑﺮﺩ؛ ﺑﻪ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﻤﻨّﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ ﻭﻟﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﯿﺴﺖ . ﺍﻻﻥ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﯿﺎﻧﺪﯾﺸﯿﻢ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﺎﺋﺪ ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﻤﺎﻥ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺩﻫﯿﻢ؛ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ .
    ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻈﻢ ﻭ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺍﺳﺖ . ﺟﻬﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻠﻘﺘﯽ ﺑﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻓﺮﯾﺪﮔﺎﺭ ﺧﻮﯾﺶ ﺷﻤﺮﺩﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﻣﮕﺮ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﻧﺴﺖ؟ ﻣﮕﺮ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﯽ ﮐﺮﺩ؟ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﺧﯿﺮ؛ ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﯼ ﻏﻔﻠﺖ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯ ﺩﻭﺭ ﻣﯽﮐﻨﺪ . ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﯾﻢ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺮ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﻋﻘﺎﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻥ ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺯﯾﻢ؛ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ ﺣﺠﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ : ‏« ﻭَ ﻣﺎ ﺧَﻠَﻘْﻨَﺎ ﺍﻟﺴَّﻤﺎﻭﺍﺕِ ﻭَ ﺍﻟْﺄَﺭْﺽَ ﻭَ ﻣﺎ ﺑَﻴْﻨَﻬُﻤﺎ ﺇِﻻَّ ﺑِﺎﻟْﺤَﻖِّ ﻭَ ﺇِﻥَّ ﺍﻟﺴَّﺎﻋَﺔَ ﻟَﺂﺗِﻴَﺔٌ ﻓَﺎﺻْﻔَﺢِ ﺍﻟﺼَّﻔْﺢَ ﺍﻟْﺠَﻤﻴﻞَ ‏[ ﺣﺠﺮ 85/ ‏] ﻭ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻳﻢ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺣﻖّ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ، ﻭ ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺁﻣﺪﻧﯽ ﺍﺳﺖ، ﭘﺲ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻧﻴﻜﻮ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ‏»

    ﭼﺮﺍﯾﯽ ﺧﻠﻘﺖ
    ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﺁﯾﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺟﺰﺋﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺟﺎ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ . ﻣﺨﻠﻮﻗﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﺮﺍﯾﯽ ﺧﻠﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﺮﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺁﯾﻪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺭﺗﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺣﻖ . ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻠﻘﺖ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺪﻓﯽ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ . ﻣﻄﻠﺒﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﯾﺎﺕ ﻧﯿﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ‏[ 1 ‏] ﭘﺲ ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﯾﺎ ﺑﯽ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ ﯾﺎ ﺑﺎﺯﯼ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻠﻘﺖ، ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ . ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍﺩ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺭﺕ ‏« ﺑِﺎﻟْﺤَﻖِّ ‏» ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﺧﻠﻘﺖ ﺑﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﯿﺴﺖ؛ ﺑﻠﮑﻪ ﻋﯿﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯽﮐﻨﺪ .
    ﺑﻠﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﺫﺭﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ ﺟﺰ ﺑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﻧﯿﺴﺖ . ﻣﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺍﻟﻬﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﻭﻇﯿﻔﻪﺍﯼ ﺟﺰ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ ‏[ 2 ‏] ؛ ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﺴﺘﯽ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﻖ ﻭ ﺣﻘﯿﻘﺖ، ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺑﺎﺯ ﺯﺩﻩ ﻭ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻄﺎﻟﺖ ﻭ ﺑﯿﻬﻮﺩﮔﯽ ﻣﯽﮔﺬﺭﺍﻧﺪ . ﺣﺘﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺑﯿﻬﻮﺩﮔﯽ ﻓﺮﻭ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ . ﺍﯾﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ . ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺍﻭﺳﺖ .

    ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ

    ﺧﻠﻘﺖ، ﺑﺎﺯﯼ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﯼ ﻃﻼﯾﯽ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﻫﺪﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﯾﺎ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ، ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻃﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﺑﺮﺧﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺭﺍ ﺗﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﻪ ﺁﻥ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ . ﺁﺭﯼ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﭘﺬﯾﺮ ﺍﺳﺖ؛ ﭼﻮﻥ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻣﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎﺳﺖ . ﺗﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ؛ ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﻢ ﻣﯽﺍﻧﺪﯾﺸﯿﻢ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ . ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺪﺍﯾﯽ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﻓﺮﺍ ﺑﺮﺳﺪ؛ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺒﺮﯾﻢ . ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺟﺮﺃﺕ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ ﺗﻤﺎﻡ، ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﺳﺆﺍﻝ ﺑﺒﺮﺩ ﯾﺎ ﻣﻌﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺶ ﭘﯽ ﻣﯽﺑﺮﺩ، ﺑﻄﻼﻥ ﻭ ﺿﺮﺭﻫﺎﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﻓﻬﻤﺪ . ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﯽﺩﻫﺪ؛ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﺍﺟﺒﺎﺭﯼ ﻭ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺑﯽ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﺶ ﭘﯽ ﺑﺮﺩ؛ ﺑﻪ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﻤﻨّﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ ﻭﻟﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻧﯿﺴﺖ ‏[ 3 ‏] . ﺍﻻﻥ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﯿﺎﻧﺪﯾﺸﯿﻢ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﺎﺋﺪ ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﻤﺎﻥ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺩﻫﯿﻢ؛ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ .

    ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺷﯿﺮﯾﻦ

    ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻠﺦ ﻭ ﺯﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﻘﺖ، ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ، ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ ﮐﻨﺪ؛ ﺧﺎﻟﻘﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺗﺎ ﺍﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺧﺎﻟﻘﺶ ﺭﺍ ﺩﺭﯾﺎﺑﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﭙﯿﻤﺎﯾﺪ . ﻭﻟﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﭘﺮﺳﺘﯽ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺭﻭﯼ ﺁﻭﺭﺩ . ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺗﻠﺦ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺣﯿﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺵ، ﺑﺎ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﯾﺶ، ﺍﯾﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ؛ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﺶ ﺭﻗﻢ ﺯﺩﻩ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻋﻤﻠﯽ ﺷﻮﺩ؛ ﺍﯾﻦ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﻭ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

    ﯾﮏ ﻧﻬﯿﺐ ﻭ ﯾﮏ ﻓﺮﻣﺎﻥ

    ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﺴﺘﯽ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﻖ ﻭ ﺣﻘﯿﻘﺖ، ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺑﺎﺯ ﺯﺩﻩ ﻭ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻄﺎﻟﺖ ﻭ ﺑﯿﻬﻮﺩﮔﯽ ﻣﯽﮔﺬﺭﺍﻧﺪ . ﺣﺘﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﺑﯿﻬﻮﺩﮔﯽ ﻓﺮﻭ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ . ﺍﯾﻦ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ . ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ ﻭ ﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺍﻭﺳﺘﺪﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺁﯾﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﻬﯿﺐ ﺯﺩﻩ ﺗﺎ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻓﺮﺍ ﻣﯽﺭﺳﺪ . ﭼﻪ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻄﺎﻟﺖ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﯾﺎ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ، ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﻭ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺗﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﮐﻨﯿﻢ . ﻭﻗﺘﯽ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻟﻬﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺎﺯ ﻧﯿﺴﺖ ﺣﺘﯽ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮔﻤﺮﺍﻫﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺮﺵ ﮐﻨﺪ . ﺁﺭﯼ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺵ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮔﻤﺮﺍﻫﯽ، ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺮﺩﻡ، ﺻﻔﺤﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﯿﮑﻮﯾﯽ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﯽ ﻓﺮﯾﺎﺩﯼ ﻧﺰﺩ .

    ﮐﻼﻡ ﺁﺧﺮ

    ﻫﺴﺘﯽ، ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﻖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﺯﯼ ﻧﯿﺴﺖ . ﻣﺮﮒ ﻭ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻧﯿﺰ ﺣﻖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻓﺮﺍ ﻣﯽﺭﺳﺪ . ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽﺍﺵ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ . ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻋﻤﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻄﺎﻟﺖ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ ﯾﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﮕﯿﺮﺩ؛ ﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﻣﺮﮒ ﻣﯽﻓﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ، ﺁﻧﺠﺎ ﺩﯾﮕﺮ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﯿﺴﺖ؛ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﺮﺩ .

    منبع : تبیان
    نوشته شده در پنجشنبه 16 آذر 1396 ساعت 12:22 بعد از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]





  • ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ، ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺳﯿﺮﻩ

    ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻭﯾﮋﮔﯿﻬﺎﯼ ﺭﺳﻮﻝ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺍﺳﻼﻡ، ﺭﺣﻤﺖ ﻋﺎﻡ ﻭ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮ ﺁﻥ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻫﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ . ﻭﻻﺩﺕ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺩﺭﺧﺸﺶ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﺎ ﺳﺮ ﮔﯿﺘﯽ ﺑﻮﺩ . ﺧﺪﺍﯼ ﺗﻌﺎﻟﯽ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺣﻀﺮﺕ ﺁﻣﻨﻪ ﻋﻠﯿﻬﺎﺍﻟﺴﻼﻡ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮﯾﻦ ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﺑﺸﺮﯾﺖ ﻭ ﻣﻈﻬﺮ ﻋﻄﻮﻓﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﯼ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﮐﯿﻨﻪ ﻭ ﻋﺪﺍﻭﺗﻬﺎﯼ ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﺩﺍﺷﺖ .
    ﺧﺪﺍﯼ ﻋﺎﻟﻤﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺵ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ‏« ﻭَﻣﺎ ﺃﺭْﺳَﻠْﻨﺎﮎَ ﺇﻻّ ﺭَﺣْﻤَﺔً ﻟِﻠْﻌﺎﻟَﻤﯿﻦَ ‏» ؛ ‏« ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺭﺣﻤﺘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻬﺎﻧﯿﺎﻥ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﯾﻢ . ‏»
    ﻭ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ‏« ﺇﻧَّﻤﺎ ﺑُﻌِﺜْﺖُ ﺭَﺣْﻤَﺔً؛ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﺒﻌﻮﺙ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ . ‏»
    ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺟﻠﻮﻩ ﺑﺎﺭﺯ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﯽ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺣﻤﺖ، ﻣﺤﺒﺖ، ﺷﻔﻘﺖ، ﻣﻮﺩّﺕ، ﺭﺃﻓﺖ ﻭ ﻋﻄﻮﻓﺖ ﺍﺳﺖ .

    ﺟﻠﻮﻩ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪﯼ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ
    ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻮﯼ ﻋﻄﺮ، ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ، ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﺮﺍﮐﺖ ﺷﺎﺩﯼ ﻫﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﯿﻢ . ﺳﺎﯾﻪ ﺑﺎﻥ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﯿﭻ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﮐﻢ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺰﻭﺍﯼ ﻏﺮﺑﺖ ﻫﯿﭻ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﻥ ﻧﺎﻡ ﺗﻮ ﺑﯽ ﻧﺼﯿﺐ ﺍﺯ ﺷﻮﻕ ﻧﻤﺎﻧﺪ . ﺗﻮ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﯼ ﺗﺎ ﺳﻼﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﺒﻮﺗﺮﺍﻥ ﺑﯿﺎﻣﻮﺯﯼ . ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺸﻨﮕﯽ ﻫﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﯽ . ﻫﻤﻮﺍﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﺴﯿﻢ، ﮔﺮﻩ ﮔﺸﺎﯼ ﻏﻨﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﯼ . ﻓﺼﻞ ﻫﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺒﺮﺩﺍﺭ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﻋﺎﻫﺎﯼ ﺑﺎﺭﺁﻭﺭﺕ . ﻧﻮﺭ ﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﻮ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ . ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﺣﮑﻢ ﺗﻮ ﺣﺎﺻﻞ ﺧﯿﺰ ﺑﻮﺩ . ﻗﻠﺐ ﺗﻮ ﮔﺮﻣﺎﯼ ﺁﻓﺘﺎﺏ، ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺳﺨﺎﻭﺕ ﺍﺑﺮ، ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﻋﻨﺎﯾﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻗﻢ ﻣﯽ ﺯﺩ . ﺑﯽ ﺩﺭﯾﻎِ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﺑﻮﺩﯼ ﻭ ﺳﭙﯿﺪﻩ ﻫﺮ ﺳﺤﺮ، ﺭﺍﻩ ﺍﻓﻖ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﺷﺐ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺁﻣﻮﺧﺖ .
    ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺮﻓﺘﯽ، ﻫﺮﮔﺰ ﭼﺸﻢ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﺶ ﺑﺮﻧﺪﺍﺷﺘﯽ، ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻄﺎﻫﺎﯼ ﺟﻬﻞ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺷﺎﻥ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩﯼ، ﺟﺰ ﺳﺨﻦ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﻭ ﺑﺎ ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ ﻫﯿﭻ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﯼ . ﭼﻪ ﺁﺑﯽ ﺑﻮﺩ ﺩﻟﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻧﮓ ﻣﯽ ﺑﺎﺧﺖ . ﭼﻪ ﺑﯿﮑﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﯼ ﮐﻪ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎﯼ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ . ﻭﺣﯽ ﺭﺍ ﺗﻮ ﺍﮔﺮ ﺁﻭﺍﺯ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﯼ، ﮐﺠﺎ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺁﻣﻮﺧﺘﯿﻢ، ﻣﺎ ﻧﺎﺑﻠﺪﺍﻥِ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ . ﻓﺮﺳﻮﺩﮔﯽ ﻗﻠﺐ ﻫﺎﯼ ﻓﻘﺮ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺗﻮ ﺟﻮﺍﻥ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻏﻨﺎ ﻣﯽ ﺭﺳﯿﺪ .

    ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺍﻟﻪ
    ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮔﺸﺎﺩﻩ ﺭﻭ، ﻧﺮﻡ ﺧﻮ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﮔﯿﺮ ﺑﻮﺩ . ‏( ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ . ‏) ﭘﺮﺧﺎﺵ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ، ﻓﺤﺶ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺩ، ﻋﯿﺐ ﺟﻮ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻭ ﺗﻤﺠﯿﺪ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﯿﺰ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ . ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻪ ﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﺎ ﺗﻐﺎﻓﻞ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ‏( ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ‏) ﻭ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪ ﻧﻤﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ .
    ﺧﻮﯾﺸﺘﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﺩﺍﺷﺖ : ﺟﺪﺍﻝ ‏( ﮔﻔﺖ ﻭ ﮔﻮﯼ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ‏) ، ﺯﯾﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﯽ، ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪﻩ .
    ﻭ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺳﻪ ﮐﺎﺭ ﭘﺮﻫﯿﺰ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺪﯼ ﯾﺎﺩ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ، ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻧﻤﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﺍﺯ ﻋﯿﺐ ﻫﺎ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﯽ ﺟﻮﯾﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ . ﺍﺯ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺵ ﺍﻣﯿﺪ ﺩﺍﺷﺖ؛ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻨﺶ، ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ، ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺑﺮ ﺗﺎﺭﮎ ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ‏( ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ، ‏) ﺑﻪ ﮐﻼﻡ ﺍﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﯽ ﺷﺪ، ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺨﻦ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ .
    ﻫﻤﻨﺸﯿﻨﺎﻥ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺟﺪﺍﻝ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻫﺮ ﮐﺲ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ، ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﮐﻼﻡ ﺍﻭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﭘﺬﯾﺮﺩ . ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ‏( ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﺨﻦ ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ . ‏)

    ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﺍﻟﻪ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
    ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﻋﻈﻢ ‏( ﺹ ‏) ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﮐﺮﺍﻡ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺯﻥ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﺍﻻﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻮﺷﺰﺩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻋﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺗﻌﺎﻟﯿﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺳﯿﺮﻩ ﻭ ﻣﻨﺶ ﺯﯾﺒﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﮕﻮ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯼ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﯿﻢ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺣﻘﻮﻕ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ .
    ﺳﯿﺮﻩ ﻧﻮﯾﺴﺎﻥ ﺍﺣﺎﺩﯾﺜﯽ ﺍﺯ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ ‏( ﺹ ‏) ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺃﻧﺎ ﺍﺑﻦ ﺍﻟﻌﻮﺍﺗﮑﻪ ﻭ ﺃﻧﺎ ﺍﺑﻦ ﺍﻟﻔﻮﺍﻃﻢ ﺩﺭ ﺑﯿﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺣﻀﺮﺕ، 12 ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺎﺗﮑﻪ ﻭ 4 ﻧﻔﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﯾﻌﻘﻮﺑﯽ ﻣﻮﺭﺥ ﺷﯿﻌﻪ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﻋﻈﻢ ‏( ﺹ ‏) ﺩﻭ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﻮﻕ ﺭﺍ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ . ﻋﻠﺖ ﻧﯿﺰ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻫﻠﯿﺖ ﺯﻥ ﻫﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺁﻥ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﻤﺎﻝ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﯾﺪ . ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻧﺴﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﭘﺪﺭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﻧﺎﻣﯽ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺁﻣﺪ . ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﻋﻈﻢ ‏( ﺹ ‏) ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪﯼ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺎﯾﻞ ﺑﻮﺩ . ﻭ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺍﯾﻦ ﻋﻘﯿﺪﻩ ﮐﻪ ﺯﻥ ﻭ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺎﯾﻪ ﺷﺮﻣﺴﺎﺭﯼ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﮔﻮﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺧﻮﯾﺶ ﯾﺎﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ .

    ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﺍﻟﻪ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
    ﺭﺳﻮﻝ ﺍﮐﺮﻡ ‏( ﺹ ‏) ﺑﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺷﺖ، ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺎﺯﯼ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﯽ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺷﺎﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﮕﺮﺩﺩ، ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﺣﻘﯿﺮ ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﺩ، ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺔ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺭ ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻨﺰﻟﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﯽ ﻧﻤﻮﺩ . ﺃﻧﺲ ﺑﻦ ﻣﺎﻟﮏ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ : ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ‏( ﺹ ‏) ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺳﻼﻡ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ .
    ﺳﺠﺴﺘﺎﻧﯽ ﻧﻘﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ‏( ﺹ ‏) ﺑﺮ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺳﻼﻡ ﻣﯽ ﻧﻤﻮﺩ . ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ : ﻣﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪ ‏( ﺹ ‏) ﺑﺮ ﻣﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺳﻼﻡ ﻧﻤﻮﺩ .
    ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ‏( ﺹ ‏) ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮐﻮﭼﮏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﺪﻣﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ‏( ﺹ ‏) ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺳﻤﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﯾﺪ . ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﺭ ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻭﺍﻟﺪﯾﻦ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﻧﻤﻮﺩ . ﮔﺎﻫﯽ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﻐﻞ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺩﺭﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﻭﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﭽﻪ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺷﺪﻩ ﺳﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ‏( ﺹ ‏) ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻊ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﻧﻮﺯﺍﺩﺍﻥ ﻗﻀﺎﯼ ﺣﺎﺟﺖ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ . ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﻤﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺷﺎﻥ ﺩﻋﺎ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺍﻟﺪﯾﻦ ﻣﯽ ﺳﭙﺮﺩ . ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﻟﺒﺎﺱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺏ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ، ﻭ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﺐ ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﯾﺪ .

    ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﻃﺒﯿﻌﺖ
    ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺧﺎﺗﻢ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺍﻋﺎﺕ ﺣﺎﻝ ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺎﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮ ﺣﺮﮐﺖ، ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻫﺎﯼ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ؛ ﻣﺎﻧﻨﺪ : ‏« ﺧﺪﺍ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﭘﺲ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺮ ﭼﻬﺎﺭﭘﺎﯾﺎﻥ ﻻﻏﺮ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﯾﺪ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ‏( ﺗﻮﻗﻒ ﮔﺎﻩ ﻫﺎ ‏) ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻭﺭﯾﺪ . ﺍﮔﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﺸﮏ ﻭ ﺑﯽ ﮔﯿﺎﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺭﯾﺪ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﻭ ﭘﺮﻋﻠﻒ ﺑﻮﺩ، ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺩﻫﯿﺪ «!
    ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ، ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ : ﺍﯼ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ ! ﺁﯾﺎ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ، ﺛﻮﺍﺑﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ : ‏« ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﮕﺮ " ﺗﺮﯼ " ‏( ﺳﯿﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮ ﺗﺸﻨﻪ ﺍﯼ ‏) ﭘﺎﺩﺍﺷﯽ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ ‏» ﻃﺒﻖ ﺭﻭﺍﯾﺘﯽ ﮐﻪ ـ ﻋﺪﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﻋﺎﯾﺸﻪ ﻭ ـ ﺣﻠﺒﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﻓﺮﺩﯼ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ ﺩﺭ ﻏﺰﻭﻩ ﺗﺒﻮﮎ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻭﯾﮋﻩ ﺍﺳﺒﺶ ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻭ ﺗﯿﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ .

    ﺭﺣﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪﯼ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺪﯾﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
    ﺧﺎﻧﻢ ﮐﺎﺭﻥ ﺁﺭﻣﺴﺘﺮﺍﻧﮓ، ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮﺍﻥ ﻏﯿﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﯾﻦ ﺍﺳﺖ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﯾﺎﺯﺩﻩ ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ 2002 ﻡ . ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ، ﮐﺘﺎﺑﯽ ﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺩﯾﻒ ﭘﺮﻓﺮﻭﺵ ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎﯼ ﺳﺎﻝ ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ . ﺍﻧﮕﯿﺰﻩ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺬﮐﻮﺭ، ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ ﻣﺴﯿﺤﯿﺎﻥ ﻏﺮﺑﯽ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﮐﺘﺎﺑﺶ ﭼﻨﯿﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ :
    ‏« ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻫﻢّ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﺮﻑ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﯼ ﻭﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﮔﺮﺩﯾﺪ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﻟﻐﺖ ﺍﺳﻼﻡ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ ﺭﯾﺸﻪ ‏« ﺳﻼﻡ ‏» ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ‏« ﺻﻠﺢ ‏» ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺮﺩ ﺟﻬﺎﺩ ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﯽ ﯾﮏ ﺻﻠﺢ ﻃﻠﺐ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺻﻠﺢ ﺑﺎ ﻣﮑﻪ ﺑﻪ ﮔﺮﻭ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰﯼ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺭﺳﺪ . ﺍﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰﯼ ﻭ ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ، ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻣﺬﺍﮐﺮﻩ ﻭ ﺻﻠﺢ ﺑﻮﺩ . ﺁﮔﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﻄﻊ ﺧﻄﺮﻧﺎﮎ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺸﺮﯼ، ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺘﻌﺼﺒﯿﻦ ﺧﯿﺮﻩ ﺳﺮ ﺑﺎ ﺗﺤﺮﯾﻒ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ . ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﺑﯽ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ، ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺘﻐﯿﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎﻣﻮﺯﺩ ‏» .


    ﻣﺼﻄﻔﯽ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺍﺩﺏ
    ﺯﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺮ ﺭﻧﮓ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﺍﺯ ﻣﺸﺮﻕ ﺟﻮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ . ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻠﻤﻮﺱ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﺭﺩ . ﺩﺭﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺼﻞ ﺳﺎﻝ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻭ ﺑﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ؛ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯾﯽ ﺳﺒﺰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﮑﻮﻫﻤﻨﺪ . ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﺍﺵ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﻣﯽ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻫﺎﻟﯽ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ . ﺗﻮ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺗﺠﻠﯽ ﺧﺪﺍﺳﺖ . ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﯾﯽ، ﺑﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ ﻭ ﺳﺘﻮﺩﻧﯽ؛ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﯾﻨﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺴﺖ ﻭ ﻣﺘﺤﯿﺮ ﮐﺮﺩ؛ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﻝ ﺳﻮﺯﺗﺮﯾﻦ ﻓﺮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﻮﻋﺎﻧﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻣﻮﺝ ﻧﻤﯽ ﺯﺩ، ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺩﺍﯼ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭﺷﺶ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﺩ .
    ﺗﻮ ﭘﺎﮎ ﺗﺮﯾﻦ ﭼﺸﻤﻪ ﺳﺎﺭﯼ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﯿﻦ ﻭﻗﻒ ﺷﺪ . ﺣﺎﻻ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﺳﺎﻝ، ﻭﻗﺘﯽ ﺗﺸﻨﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ، ﻭﻗﺘﯽ ﻧﯿﺎﺯ ﺑﻪ ﭘﺎﮐﯽ ﺩﺍﺭﯾﻢ، ﺑﻪ ﺳﺎﺣﺖ ﻣﻘﺪﺱ ﺗﻮ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﯽ ﺑﺮﯾﻢ . ﭼﺸﻤﻪ ﺳﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺭﻭﺩ ﻫﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ . ﻧﺴﺒﺖ ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺭﯾﺎﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ . ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ ﺧﻀﺮ ﺭﺍ ﻧﺎﻣﯿﺮﺍ ﮐﺮﺩ . ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻘﺪﺱ ﺗﻮﺳﺖ . ﻭﻻﺩﺗﺖ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﻣﮑﻪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺕ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﻣﺪﯾﻨﻪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﻮ ﺭﺍ ﯾﺎﻓﺖ . ﯾﺎﻓﺘﻦ ﭼﺸﻤﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﺒﻮﯾﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻮﺩ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ .

    نوشته شده در چهارشنبه 15 آذر 1396 ساعت 12:42 بعد از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]




  • ‏« ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ‏» ؛ ﺩﯾﻦ ﺭﺃﻓﺖ، ﺭﺣﻤﺖ، ﻣﻮﺩّﺕ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ‏( ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ‏) ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﺎﻟﻤﯿﺎﻥ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺒﻌﻮﺙ ﺑﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، .
    ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﮐﻠﯽ، ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ، ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﭘﺎﯾﻪ ‌‌ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻝ، ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﺍﺯ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺧﺸﻦ ﺑﯿﺰﺍﺭ ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ .
    ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ، ﺁﯾﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﺳﯿﺮﻩ ﻋﻤﻠﯽ ﺧﻮﺩ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ‏( ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ‏) ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻌﻤﻞ ‌‌ ﻫﺎ ﻭ ﺑﯿﺎﻧﺎﺕ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﮔﺮﺩﺩ .
    ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﯾﻢ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﻣﯽ ‌‌ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ : ﻣﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﻔﺮﺳﺘﺎﺩﯾﻢ ﻣﮕﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻬﺎﻧﯿﺎﻥ . ‏( ﺍﻧﺒﯿﺎﺀ : 107 ‏)
    ﺩﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽ ‌‌ ﮐﻨﺪ، ﻣﺴﻠﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﯾﻦ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺎﺷﺪ .
    ﺩﺭ ﺁﯾﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻪ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ ﻓﺮﻭﺗﻨﯽ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻮﻣﻨﯿﻦ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯽ ‌‌ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﯽ ‌‌ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ : ﺑﺎﻝ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﻣﻨﺎﻥ ﻓﺮﻭ ﮔﺴﺘﺮ . ‏( ﺣﺠﺮ : 88 ‏)
    ﻭ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺟﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮﺵ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﺍ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ : ﮔﺬﺷﺖ ﭘﯿﺸﻪ ﻛﻦ ﻭ ﺑﻪ ‏[ ﻛﺎﺭ ‏] ﭘﺴﻨﺪﯾﺪﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻧﺎﺩﺍﻧﺎﻥ ﺭﺥ ﺑﺮﺗﺎﺏ . ‏( ﺍﻋﺮﺍﻑ : 199 ‏)
    ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﺁﯾﺎﺕ، ﺑﯿﺎﻧﮕﺮ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﻭ ﺑﺎ ﻣﻮﺩﺕ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻣﻨﻄﻖ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﻣﯽ ‌‌ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺩﯾﻦ ﻣﺤﺒﺖ، ﺍﻟﻔﺖ، ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻧﻤﯽ ‌‌ ﺑﻮﺩ، ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﻪ ﻋﻔﻮ، ﮔﺬﺷﺖ، ﻣﺤﺒﺖ، ﺍﺧﻼﻕ ﻧﯿﮏ ﻭ ﺍﻣﺜﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﺪﺍﺷﺖ؛ ﺩﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﻣﯽ ‌‌ ﮐﻨﺪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﺑﺎ ﻋﻔﻮ، ﮔﺬﺷﺖ، ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﻧﯿﮏ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻮﻣﻨﯿﻦ ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ ﺑﺎﺷﺪ .

    ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ، ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﭘﺎﯾﻪ ‌‌ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻝ، ﺩﯾﻦ ﺍﺳﻼﻡ ﺍﺯ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺧﺸﻦ ﺑﯿﺰﺍﺭ ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ
    ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﺳﻼﻡ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ : ﺻﺤﺎﺑﻪ ﮐﺮﺍﻡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺗﺠﺎﻭﺯﺍﺕ ﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻣﮑﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﺻﺤﺎﺑﺶ، ﺭﻭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﻋﺮﺽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ : ﯾﺎ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ ! ﺩﺭ ﺣﻖ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﻡ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺷﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﯾﺎﺑﯿﻢ ، ﻭﻟﯽ
    ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺻﺤﺎﺑﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ : ﺍﻧﯽ ﻟﻢ ﺃُﺑﻌﺚ ﻟﻌﺎﻧﺂ ﻭﺍِﻧﻤﺎ ﺑﻌﺜﺖ ﺭﺣﻤﺔ ‏( ﺍﺑﻦ ﮐﺜﯿﺮ ﺗﻔﺴﯿﺮ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺍﻟﻌﻈﯿﻢ : 3 / 211 ‏) ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻡ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺣﻤﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ . ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺵ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ، ﺭﻭﺵ ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻣﺮﺣﻤﺖ .

    ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺳﯿﺮﻩ ﻋﻤﻠﯽ ﺍﺳﻼﻡ :
    -1 ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﻟﺴﻮﺯ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻋﻨﺎﺩ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﯾﮑﺘﺎ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ، ﻏﻢ ﻭ ﻏﺼﻪ ﯼ ﮔﻤﺮﺍﻫﯽ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ، ﺑﺮ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽ ‌‌ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﯽ ‌‌ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ : ﮔﻮﯾﻰ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺪّﺕ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻰ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﯾﻨﻜﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ . ‏( ﺷﻌﺮﺍﺀ 3: ‏)
    ﺍﯾﻦ ﮐﻼﻡ ﺧﺪﺍ ، ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﯼ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ‌‌ ﺩﻫﺪ .

    -2 ﺍﺧﻼﻕ ﻧﯿﮏ؛ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺗﺎﺭﯾﺦ، ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ‏( ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ‏) ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻭ ﻧﯿﮑﻮﺗﺮﯾﻦ ﺍﺧﻼﻕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ، ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﺎﺭﯾﺦ، ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ‌‌ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﻧﯿﮑﻮﺗﺮﯾﻦ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭ، ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
    ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻭ ﻧﯿﮑﻮﺋﯽ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﯽ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺧﻼﻕ ﻋﻈﯿﻢ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽ ‌ ﮐﻨﺪ ‏« ﺇِﻧَّﻚَ ﻟَﻌَﻠﻰ ﺧُﻠُﻖٍ ﻋَﻈﯿﻢٍ )« ﻗﻠﻢ 4: ‏) .
    ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ، ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ، ﺷﮑﯿﺒﺎﺋﯽ، ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺎ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﯼ ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﺸﺎﺵ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽ ‌‌ ﻧﻤﻮﺩ .
    ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﺣﻀﺮﺕ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﯽ ‌‌ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﯿﭻ ﻭﺍﮐﻨﺸﯽ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﻟﺒﺎﺱ ‌ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺿﻊ ﻇﺎﻫﺮﯼ ﺍﺵ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ، ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ، ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﻣﯽ ‌‌ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ، ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﺴﯿﺮ ﻧﻤﯽ ‌‌ ﺩﺍﺩ . ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ، ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺯ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﺸﺪ . ﺣﻀﺮﺕ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭﺍﻧﻪ ‌‌ ﺍﯼ ﮔﻔﺖ : ﺭﻓﯿﻖ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻣﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪ ! ﮔﻔﺘﻨﺪ : ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ . ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻋﯿﺎﺩﺗﺶ ﺑﺮﻭﯾﻢ . ﺑﯿﻤﺎﺭ ﯾﻬﻮﺩﯼ، ﻭﻗﺘﯽ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻼﻡ ﺻﻠﯽ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﻠﯿﻪ ﻭﺁﻟﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻻﯼ ﺳﺮﺵ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻧﻤﻮﺩ، ﺩﺭ ﭼﻬﺮﻩ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺻﻤﯿﻤﯿﺖ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻭﯼ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﯿﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﻀﺮﺕ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ ﻭ ﺻﻔﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮔﺮﺩﯾﺪ .
    ﺁﯾﺎ ﺩﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﺵ ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺶ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺩﯾﻨﯽ ﺧﺸﻦ ﻭ ﺑﯽ ﺭﺣﻢ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺩﯾﻦ ﺑﺎ ﺻﻔﺎ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ؟ !!
    ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﯾﻢ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻗﻠﻤﺮﻭ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽ ‌‌ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ : ﭘﺲ ﺑﻪ ‏[ ﺑﺮﻛﺖ ‏] ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺮﻣﺨﻮ ‏[ ﻭ ﭘﺮﻣﻬﺮ ‏] ﺷﺪﻯ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻨﺪﺧﻮ ﻭ ﺳﺨﺘﺪﻝ ﺑﻮﺩﻯ ﻗﻄﻌﺎً ﺍﺯ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺗﻮ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩ ﻣﻰ ﺷﺪﻧﺪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﮔﺬﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﺁﻣﺮﺯﺵ ﺑﺨﻮﺍﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ‏[ ﻫﺎ ‏] ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻛﻦ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻰ ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﻛﻞ ﻛﻦ ﺯﯾﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﻛﻞ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ . ‏( ﺁﻝ ﻋﻤﺮﺍﻥ : 159 ‏)
    ﺣﺎﻝ ﺷﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﺪ، ﺩﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﺻﻠﯽ ﺍﺵ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺑﻪ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺵ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ، ﺁﯾﺎ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﯼ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ‌‌ ﮐﻨﺪ؟
    نوشته شده در سه شنبه 14 آذر 1396 ساعت 11:55 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]

  • نوشته شده در سه شنبه 14 آذر 1396 ساعت 07:27 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]



  • مردی که در شراب خواری افراط داشت، روزی دوستان شراب خوار را دعوت کرد و برای عیش و نوش بیشتر، چهار درهم به غلام خود داد و گفت: با این مبلغ مقداری میوه بخر. غلام در حال عبور به درب خانه منصور بن عمار رسید. منصور برای نیازمندی مستحق، پول طلب می کرد و می گفت: هرکس به این فقیر چهار درهم بدهد، برایش چهار برنامه از خدا می طلبم، غلام هر چهار درهم را به آن مستحق داد.

    منصور به غلام گفت: چه می خواهی؟ گفت: اربابی دارم، علاقه مندم از دست او رها شوم. دیگر این که خداوند مالی روزی من کند تا با او زندگی خود را اداره کنم. سوم این که خداوند ارباب معصیت کار مرا ببخشد. چهارم پروردگار بزرگ من و ارباب من و تو و این قوم را مورد رحمت خود قرار دهد.

    منصور هر چهار برنامه را از خدای مهربان درخواست کرد وقتی غلام به منزل اربابش بازگشت، ارباب به او گفت: چرا دیر آمدی؟ داستان را گفت، مولایش پرسید: به چه دعا می کردی؟ گفت: اوّل آزادی خود را خواستم، ارباب گفت: در راه خدا آزادی. گفت: دوّم برای خود مالی خواستم تا با آن زندگی خود را اداره کنم، ارباب گفت: چهار هزار درهم از مال من برای تو. گفت: سوّم خواستم خدا از سر تقصیرات تو بگذرد و توفیق توبه به تو عنایت کند، ارباب گفت: توبه کردم. چهارم: خواستم من و تو و منصور بن عمار و مردم را بیامرزد، مولایش گفت: آه که من مستحق این برنامه چهارم نیستم. چون شب رسید و به بستر خواب رفت در خواب شنید گوینده ای می گوید: ای مرد! آنچه وظیفه تو بود انجام دادی، آیا در وجود من که خدای مهربان هستم می بینی آنچه مربوط به خدایی من است انجام ندهم؟ من تو را و غلامت، منصور بن عمّار و مردم را بخشیدم.

    نوشته شده در دوشنبه 13 آذر 1396 ساعت 03:04 بعد از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]




  • ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﺁﻳﺔ ﺍﻟﻠّﻪ ﺷﻬﻴﺪ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺩﺳﺘﻐﻴﺐ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﻟﻠّﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﺷﺮﻳﻔﺶ ﻧﻮﺷﺘﻪ : ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺣﺎﺟﻰ ﻣﺆ ﻣﻨﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺣﺎﺝ ﺷﻴﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﻰ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺑﻮﺩ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻟﻮﻃﻴﻬﺎﻯ ﻣﺤﻞ ﺩﻭﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺍﻣﺸﺐ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮ ﺑﻴﺎﺋﻴﻢ . ﺣﺎﺟﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻃﺮﻑ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻟﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ ﻣﻰ ﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻓﺴﻖ ﻭ ﻓﺠﻮﺭ ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺭﺩ ﮔﻮﻳﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻟﻮﻃﻴﻬﺎ ﻃﺮﻑ ﺷﻮﺩ ﻣﺮﺗﺒﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ ‍ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺳﺮﺍﺳﻴﻤﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﺶ ﺭﺍ ﺫﻛﺮ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ .

    ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻓﻜﺮﻯ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻣﻰ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ : ﺍﺷﻜﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﮕﻮ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻰ ﺁﻳﻢ، ﺣﺎﺟﻰ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻣﻬﻴﺎ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺷﻴﺦ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻟﻮﻃﻰ ﻫﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ، ﻟﻮﻃﻲ ﻫﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺲ ﻧﺸﺴﺘﻪ . " ﻟﻮﻃﻰ ﺑﺎﺷﻰ " ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺷﺪ ﺍﻻﻥ ﻋﻴﺶ ﻭ ﻟﻬﻮ ﻭ ﻟﻌﺐ ﺟﻠﻮﻯ ﺁﻗﺎ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺁﻗﺎ ﻣﻮﻯ ﺩﻣﺎﻏﺶ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭ ﻫﻴﭻ ﻛﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ ﻛﺮﺩ .
    ﺍﺟﻤﺎﻻ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺎﻝ ﻛﺮﺩ ﺣﺮﻓﻰ ﺑﺰﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻗﻬﺮ ﻛﻨﺪ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﺁﻧﻮﻗﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﮔﻔﺖ : ﺟﻨﺎﺏ ﺁﻗﺎ ﻣﮕﺮ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﻭﺵ ‍ ﻣﺎ ﻟﻮﻃﻴﻬﺎ ﭼﻪ ﻋﻴﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ؟ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﭼﻪ ﺧﻮﺑﻰ ﺩﺭ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺪﺡ ﻛﻨﻴﻢ؟ . ﮔﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﻋﻴﺐ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻚ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻚ ﻛﺴﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻳﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻤﻰ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﻣﺎﻥ ﻳﺎﺩﻣﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺭﻭﺩ، ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻢ " . ﻟﻮﻃﻰ ﺑﺎﺷﻰ " ﮔﻔﺖ : ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮﻛﺲ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﭙﺮﺱ ! ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻣﺎ ﻧﻤﻚ ﭼﻪ ﻛﺴﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ . ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺧﻮﺩ ﻣﻦ ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﻰ ﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﻤﻚ ﺑﻪ ﺣﺮﺍﻣﻴﺪ ! ﺁﻳﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﻣﻰ ﻛﻨﻴﺪ؟ ﺍﻯ ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﻧﻤﻚ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺭﻯ ﻭ ﻧﻤﻜﺪﺍﻥ ﻣﻰ ﺷﻜﻨﻰ، ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺭ ﺳﺮﻛﺸﻰ ﻛﺮﺩﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﻧﻔﺲ ﻭ ﻫﻮﻯ ﻛﺮﺩﻥ؟ ! ﻧﻤﻚ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﻧﻤﻚ ﺩﺍﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﻜﺴﺘﻦ ...
    ﺍﻳﻦ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻛﻪ ﻋﻴﻦ ﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺛﺮ ﻛﺮﺩ، ﺳﺮ ﺧﺠﻠﺖ ﺑﻪ ﺯﻳﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ ﺳﺨﻦ ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ ﺳﻜﻮﺕ ﻣﻄﻠﻖ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻰ ﻫﻤﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﺻﺒﺢ ﺍﻭﻝ ﻭﻗﺖ " ﻟﻮﻃﻰ ﺑﺎﺷﻰ " ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺭﺍ ﻛﻮﺑﻴﺪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩ ﺩﻳﺪ " ﻟﻮﻃﻰ ﺑﺎﺷﻰ " ﺍﺳﺖ .

    ﮔﻔﺖ : ﺩﻳﺸﺐ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺁﺗﺶ ﺯﺩﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﻛﺮﺩﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻮﺑﻪ ﺩﻩ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻛﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻴﻢ، ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻫﻢ ﻟﻄﻒ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﺪﺍﺭﻙ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﺍ ﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ
    نوشته شده در دوشنبه 13 آذر 1396 ساعت 07:15 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]

  • ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻛﺒﻴﺮﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﭼﻪ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺨﺸﺶ ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ


    ﺧﻮﺷﺎ ﺁﻥ ﺩﻝ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻗﺼﺪ ﻛﻮﻳﺶ ﺧﻮﺷﺎ ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﻋﺸﻖ ﺭﻭﻳﺶ
    ﺧﻮﺷﺎ ﺁﻥ ﺑﻨﺪﻩ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺯﺑﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﮔﻔﺖ ﻭ ﮔﻮﻳﺶ


    ﻋﺰﻳﺰ ﮔﺮﺍﻣﻲ ! ﺧﺪﺍﻱ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﻫﺎﻳﺶ، ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺣﻖ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ . ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻇﺮﻓﻴﺖ ﻭﺟﻮﺩﻱ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻱ ﺩﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻛﻨﻨﺪ؛ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻭ ﻟﻄﻒ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺖ ﺧﻮﻳﺶ ﮔﺮﺩﺩ . ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭ ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺸﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺁﻳﺎ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ ﺍﻱ ﮐﻼﻡ ﻧﻮﺍﺯﺷﮕﺮ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺒﻴﺒﺶ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻢ ﺑﮕﻮ :
    ﺍﻱ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻦ ، ﺍﻱ ﮐﺴﺎﻧﻲ ﮐﻪ ‏( ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖﻫﺎ ‏) ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺘﻢ ﺭﻭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻳﺪ ! ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﻣﻴﺪ ﻧﺸﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ‏( ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻥ ‏) ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻲﺁﻣﺮﺯﺩ، ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ 1)" ‏) ﭘﺲ ﻧﺪﺍﻱ ﺣﻀﺮﺗﺶ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻟﻄﻒ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ :
    ﻏﺮﻕ ﮔﻨﻪ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﺸﻮ ﺯ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻋﻔﻮ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺩﻡ ﮐﺎﺭ ﻣﺎ
    ﺑﻨﺪﻩ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺗﻮ، ﺧﺎﻟﻖ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﺑﻴﺎ ﺑﻬﺸﺘﺖ ﺩﻫﻢ، ﻣﺮﻭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻧﺎﺭ ﻣﺎ
    ﺗﻮﺑﻪ ﺷﮑﺴﺘﻲ ﺑﻴﺎ، ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻲ ﺑﻴﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻱ ﺑﺠﻮ، ﺯ ﻧﺎﻡ ﻏﻔﺎﺭ ﻣﺎ
    ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎﺭﺍﻥ ، ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻔﻮﺭ ﻭ ﺭﺣﻴﻢ ﺍﺳﺖ : ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ‏( ﺣﺘﻲ ﺷﺮﻙ ﻭ ﻛﻔﺮ ﻭ ﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ‏) ﺭﺍ ﻣﻲ ﺁﻣﺮﺯﺩ،
    ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺛﺎﺭ ﻭﺿﻌﻲ ﻭﺗﮑﻠﻴﻔﻲ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﺤﻮ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻭﮔﻨﺎ ﻫﮑﺎﺭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭘﺎﮎ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﻠﻜﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎﺭ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ! ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﺍِﻥّ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺤﺐّ ﺍﻟﺘﻮﺍﺑﻴﻦ ‏( 1 ‏) ؛ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻲ ﺩﺍﺭﺩ .
    ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﺷﺪ، ﺧﺪﺍ ﻋﺰﻳﺰﺵ ﻣﻲ ﺩﺍﺭﺩ ؛ ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻛﺒﻴﺮﻩ ﻭ ﺻﻐﻴﺮﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﺨﺸﺪ . ﻭ ﺁﺑﺮﻭﻱ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻲ ﮐﻨﺪ .
    ﺍﻣّﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻳﺪ : ﭼﻪ ﻛﺎﺭ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺨﺸﺶ ﺣﻖ ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ .
    ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﭘﺲ ﺍﺯﻣﻌﺮﻓﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﻗﻠﺐ ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ، ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ، ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻴﺪ . ﻳﻌﻨﻲ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺟﺪّﻱ ﻭ ﺣﺘﻤﻲ ﺑﺮ ﺗﺮﮎ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ، ﺑﺎﺑﺖ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﻨﻴﺪ . ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ ﻭ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﺮﺯﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ .
    ﺩﺭ ﮔﺎﻡ ﺑﻌﺪﻱ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺒﻴﺮﻩ ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ , ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﺩﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻣﺸﺘﻤﻞ ﺑﺮ ﺣﻖ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﺍﺳﺖ , ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻖ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﺍﺩﺍ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺿﺎﻳﻊ ﺷﺪﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ .
    ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺒﻴﺮﻩ ﺣﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ , ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻀﺎ ﺷﻮﺩ . ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺣﻖ ﺍﻟﻨﻔﺲ ﻣﺜﻞ ﺍﺳﺘﻤﻨﺎ ﻭ ﭼﺸﻢ ﭼﺮﺍﻧﻲ ﺑﺎﺷﺪ ،ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺎﻡ ﻫﺎﻱ ﺍﻭﻟﻴﻪ ‏( ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺟﺪﻱ ﺑﺮ ﺗﺮﮎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ‏) ﮐﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ . ﻣﻬﻢ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺛﺒﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻱ ﺑﺎﺷﺪ .
    ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻴﺪ ﻛﺘﺎﺏ ﻫﺎﻯ ﻗﻠﺐ ﺳﻠﻴﻢ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻛﺒﻴﺮﻩ ﺷﻬﻴﺪ ﺩﺳﺘﻐﻴﺐ ﻭ ﻛﺘﺎﺏ ﺍﺧﻼﻕ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﺔﺍﻟﻠﻪ ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻛﻨﻰ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺍﻟﺴﻌﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﻣﻼ ﺍﺣﻤﺪ ﻧﺮﺍﻗﻰ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻛﻨﻴﺪ .
    ﭘﻲﻧﻮﺷﺖﻫﺎ :
    .1 ﺑﻘﺮﻩ ‏( 2 ‏) ، ﺁﻳﻪ .22
    نوشته شده در شنبه 11 آذر 1396 ساعت 11:05 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]

  • ربا چیست؟ و سود حلال کدام است؟

    پاس

    مقصود از "ربا" ئی که در قرآن، مورد سرزنش شدید و نهی، واقع شده؛ و در فقه اسلامی (شیعه و اهل سنت) حرام است؛ یکی همین معنای متعارف است که در میان همه جوامع شناخته شده است؛ و آن اینکه یک نفر به دیگری پولی را به عنوان قرض بدهد به شرط اینکه بدهکار مبلغ زیادتری را بپردازد که در فقه به آن ربای قرضی گفته می شود. [1]

    معنای دیگر ربا، که در کتابهای فقهی آمده، هر چند در میان مردم خیلی شناخته شده و متداول نیست، این است که: "دو کالا از اجناسی که با وزن یا پیمانه خرید و فروش می شوند که اگر در معامله پایاپای (کالا به کالا) هر دو از یک جنس باشند و یکی از دیگری زیادی داشته باشد، رباست.) [2]

     سود حلال: هر منفعتی که بدست آید و خصوصیات ربا در آن نباشد و دیگر شرائط خرید و فروش و غیره (که در توضیح المسائل مراجع نیز آمده) رعایت گردد حلال است.

    مثلا اگر در قرض، زیادی را شرط نکنند بلکه بدهکار در موقع پرداخت چیزی اضافه بدهد، این نه تنها حرام نیست بلکه در متون دینی به بدهکار چنین چیزی سفارش هم شده است. [3]

    البته در کتب فقهی راههای فرار از ربا هم آمده که این مسئله را باید از مرجع تقلید خود بپرسید.

    علاوه اینکه مواردی مانند: ربا بین پدر وفرزند، زن و شوهر، و نیز ربا گرفتن مسلمان از کافر ذمی حرام نیستند که تفصیل آن در کتب فقهی آمده است.

     اما اگر مقصود شما از سود حلال، سودی است که بانکهای جمهوری اسلامی ایران به سپرده گذاران خود می پردازند، باید گفت که کار بانکهای جمهوری اسلامی به این نحو است که به عنوان وکیل از طرف سپرده گذاران، سپرده آنها را به صورت قرار دادهای شرعی (مضاربه، مشارکت و غیره) در اختیار وام گیرندگان که در واقع طرف قرار داد و عامل و مجری آن هستند، قرار می دهند و براساس قراداد سودی را به عنوان علی الحساب و در نهایت بصورت قطعی پرداخت می کنند؛ این کار از نظر اکثر فقها و مراجع تقلید، بلا مانع است و تصرف در سود پرداختی از طرف بانک، برای سپرده گذار، از حلیت برخوردار است.

    اما جوائزی که بانک به صورت قرعه کشی به بعضی از دارندگان حسابهای قرض الحسنه اهداء می کند، با بحث سود بانکی کاملا متفاوت است؛ و همه فقها قائلند که در بحث جایزه از بانک، اگر سپرده گذار و یا مشتری، بقصد جایزه اقدام نکند و پول را با چنین شرط و نیتی در نزد بانک نگذارد، [4]  استفاده از جایزه و تصرف در آن برایش اشکالی ندارد و حلال می باشد. [5] البته  لازم است در سؤالات شرعی خود، به  مرجع تقلید خود را مراجعه کنید و نظر او را جویا شوید.



    [1] جامع المقاصد، ج4، ص 265 . جامع المدارک، ج3 ، ص 235.

    [2] جواهر الکلام، ج23 ، ص 334- الفقه علی مذاهب الاربعه، ج2، ص 245.

    [3] وسائل الشعیه، ج 12، باب 12، ابواب صرف.

    [4] فقهایی که تصرف در جایزه را حلال نمی دانند، مورد عدم حلیت را اختصاص داده اند به جایی که سپرده گذار پول را نزد بانک به قصد و نیت بردن جایزه یا به شرط قرعه کشی، بگذارد.

    [5] البته بعضی از فقها، اذن حاکم شرع را در حلیت تصرف مشتری در جایزه، شرط می دانند، اگر بانک خصوصی نباشد یعنی در صورتی که دولتی یا مشترک باشد.

    ر.ک. توضیح المسائل مراجع، ص 750 و 714.

    نوشته شده در شنبه 11 آذر 1396 ساعت 10:35 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]