درباره

آخرین نوشته ها

  • داستانی از خدمت به دین و اهل بیت
  • وصیت و توصیه شهدا
  • قسمت اول رمان برات میمیرم
  • داستانهایی از بدترین گناه
  • ایوب پیامبر که بود؟ + فیلم
  • در بهار آزادی جای حججی ها خالی
  • پاسخ رهبر معظم انقلاب به پیام سردار رشید اسلام
  • واکنش کاربران به پیام حاج قاسم سلیمانی به رهبر انقلاب
  • پیام مدیر سایت :
  • آیا نمی رسد به حضورت صدای ما؟
  • عواقب دنیوی و اخروی گناه زنا
  • هجرت پیامبر(ص) از مکه به مدینه چگونه اتفاق افتاد؟
  • غفلت از یار گرفتار شدن هم دارد
  • بازدید سرزده رهبر انقلاب از مناطق زلزله زده
  • مهدویت در کلام امام رضا علیه السلام
  • السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا
  • داستانهایی از امام رضا علیه السلام
  • داستانهای شگفت از امام حسن مجتبی (علیه السلام)
  • تنها دو قدم تا رضایت امام زمان (عج)
  • ریشه نابسامانی های مسلمانان در بیان پیامبر اکرم (ص)
  • چگونه زمینه ساز ظهور باشیم ؟
  • قساوت قلب و خشک شدن اشک چشم
  • خانمی که امام زمان(عج) به دیدن او آمد
  • ما برای ظهور چه قدمی برداشته ایم ؟
  • آیا امام زمان از مشکلات ما خبر دارد؟
  • شهیدی که پس از شهادت کتاب خاطرات خود را نوشت
  • توقعات امام عصر (عج) از شیعیان
  • طریقه خواندن نماز آیات
  • واکنش ها به زمین لرزه ای مرگبار
  • عصر زلزله های ویرانگر
  • لیست آخرین مطالب
  • جستجو

    نسیم ظهور
    كد لوگوی ما

    نظر سنجی

    ایجاد کدام مورد را برای سایت نسیم ظهور ضروری میدانید ؟






    امکانات

    بازدیدهای امروز : نفر
    بازدیدهای دیروز : نفر
    كل بازدیدها : نفر
    بازدید این ماه : نفر
    بازدید ماه قبل : نفر
    كل مطالب : عدد
    آخرین بروز رسانی :


    قالب وبلاگ


    ﺧﺎﮎ ﺷﻠﻤﭽﻪ ﻭ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﮐﺮﺑﻼﯼ ۵ ﺑﺎﺷﮑﻮﻩﺗﺮﯾﻦ ﻓﺮﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﻬﯿﺪ ﺯﻧﺪﻩ، ﺣﺎﺝ ﯾﻮﻧﺲ ﺯﻧﮕﯽ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺍﺳﺖ . ﺣﻤﺎﺳﻪ ﺷﻮﺭﺍﻧﮕﯿﺰ ﺣﺎﺝ ﯾﻮﻧﺲ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻧﺎﻡ ﺳﺮﺩﺍﺭﺍﻥ ﺭﺷﯿﺪ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺯﻣﯿﻦ، ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﺮﻭﺯ ﺷﻬﺎﺩﺗﺶ ﺣﯿﺎﺗﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﺮﺩﻩﻣﺎﻥ ‌ ﺑﺨﺸﺪ .

    قسمت اول

    ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۴۰ ﻩ ﺵ، ﯾﻮﻧﺲ ﺯﻧﮕﯽ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﯼ ﻣﺘﺪﯾﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﺯﻧﮕﯽﺁﺑﺎﺩ ﮐﺮﻣﺎﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﻮﺩ . ﭘﺪﺭﺵ ﻣﻼ ﺣﺴﯿﻦ، ﻣﺮﺩﯼ ﻣﺆﻣﻦ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﺑﻮﺩ . ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﻓﺖ، ﯾﻮﻧﺲ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﭘﺪﺭ، ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺎ ﺳﺨﺘﯽ ‌ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺗﻼﺵ ﮐﺮﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺲ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﯾﻮﻧﺲ ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮﯼ ﺭﻭﯼ ﺁﻭﺭﺩ . ﺑﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺯﻣﺰﻣﻪﻫﺎﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺶﺁﻣﻮﺯ ﺩﺑﯿﺮﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩ، ﺩﺭ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ ﻭ ﺣﺮﮐﺖﻫﺎﯼ ﺍﻧﻘﻼﺑﯽ ﮐﺮﻣﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺟﺪﯼ ﺩﺍﺷﺖ .
    ﺑﺎ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﺑﺎ ﺿﺪ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺑﻪ ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۶۰ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﺳﭙﺎﻩ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺩﺭﺁﻣﺪ . ﺗﺪﺑﯿﺮ، ﺍﺧﻼﺹ ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕﻫﺎﯾﯽ ﭼﻮﻥ ﻓﺘﺢﺍﻟﻤﺒﯿﻦ، ﺑﯿﺖﺍﻟﻤﻘﺪﺱ، ﻭﺍﻟﻔﺠﺮ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﯽ، ﺭﻣﻀﺎﻥ، ﺧﯿﺒﺮ ﻭ ﺑﺪﺭ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﻗﺎﺳﻢ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ، ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻗﺖ ﻟﺸﮑﺮ ۴۱ ﺛﺎﺭﺍﻟﻠﻪ ﮐﺮﻣﺎﻥ، ﺣﺎﺝ ﯾﻮﻧﺲ ۲۳ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﺗﯿﭗ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﯿﻦ ‏( ﻉ ‏) ﻟﺸﮑﺮ ۴۱ ﺛﺎﺭﺍﻟﻠﻪ ﮐﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮﮔﺰﯾﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ‌۲۵ / ۱۰ / ۶۵ ﺩﺭ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﮐﺮﺑﻼﯼ ۵ ﺑﺎ ﺭﯾﺨﺘﻦ ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺩ، ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺁﯾﻪ ‏« ﻋﻨﺪ ﺭﺑﻬﻢ ﯾﺮﺯﻗﻮﻥ ‏» ﺷﻮﺩ .

    ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺭﻭﺍﯾﺎﺕ ﺷﮕﻔﺖﺍﻧﮕﯿﺰ ﻭ ﺗﺄﺛﯿﺮﮔﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﻧﺤﻮﻩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺍﺵ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ، ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﻭﯼ ﺭﺍ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﯽﻧﻈﯿﺮﺗﺮﯾﻦ ﺷﻬﺪﺍﯼ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻧﺎﻣﯿﺪ . ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺁﻗﺎﯼ ﺻﻔﺎﯾﯽ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻬﯿﺪ ﺯﻧﮕﯽ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﻭ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﯾﮏ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﯾﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ؛ ﻭ ﺁﯾﺎ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﻬﯿﺪ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩ ﻭ ﯾﮏ ﻗﺼﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ؟ ! ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺯﻧﮓﻫﺎﯼ ﻣﺘﻮﺍﻟﯽ ﺗﻠﻔﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 25 ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﺟﻮﺍﺑﯽ ﻧﺪﻫﺪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮔﻮﺷﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﺁﺩﻡ ﺳﻤﺞ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﯽﭘﺮﺍﻧﺪ ! ﮐﻪ ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺍﻭ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺟﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻬﯿﺪ ﺣﺎﺝ ﯾﻮﻧﺲ ﺯﻧﮕﯽ ﺁﺑﺎﺩﯼ ...
    ﻣﺘﻦ ﺯﯾﺮ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﺷﺮﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﯾﻦ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺠﺖ ﺍﻻﺳﻼﻡ ﺍﻧﺠﻮﯼ ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺸﻨﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻓﺎﯾﻞ ﺻﻮﺗﯽ ﺁﻥ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻮﯾﺎﯼ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﯿﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﺶ ﺍﺳﺖ :

    ﺍﯾﻦ ﺩﯾﮕﺮ ﺯﻧﮓ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺯﯾﻨﮓ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺻﻼ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻧﻤﯽﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺳﻤﺎﺟﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﯼ ﺧﻂ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺯﻧﮓ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺍﻭ ﮔﻮﺷﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ : ﺑﻠﻪ؟ ﺳﻼﻡ ﻋﻠﯿﮑﻢ . ﻋﻠﯿﮏ
    ﻣﯽﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺷﻤﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﻊ ﺍﯾﻦ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺯ ﺻﻨﺎﻋﺎﺕ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﯽ ﻭ ﺟﺎﯼ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﯽﺗﺮ ﺷﻮﺩ . ﺳﮑﻮﺕ … ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪﻡ .. ﺣﯿﺮﺕ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ .
    ـ ﺷﻤﺎ؟
    ـ ﻣﻦ ﺯﻧﮕﯽ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﻫﺴﺘﻢ .
    ـ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ، ﮐﯽ؟ !
    ـ ﯾﻮﻧﺲ ﺯﻧﮕﯽ ﺁﺑﺎﺩﯼ .

    قسمت دوم

    ﻭﺣﺸﺖ ﺯﺩﻩ ﮔﻮﺷﯽ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺣﺪﻗﻪ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺲ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ .
    ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ، ﺭﺳﻢ ﻣﺄﻟﻮﻑ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺣﻀﻮﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﺁﻣﯿﺰ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻨﺪ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﻭ ﻟﺮﺯﻩ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﻡ ﻣﯽﺍﻓﺘﺪ ﻭ ﺻﺪﺍ ﺩﺭ ﮔﻠﻮ ﺧﻔﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﻧﺜﺮ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺟﻤﻼﺕ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻣﻘﻄﻊ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺳﻨﮕﯿﻦ … ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺳﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ ﻃﻨﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﺵ ﺭﺍ ﻣﯽﺁﺯﺍﺭﺩ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﻓﻀﺎﯼ ﻻﺯﻡ ‌ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭﺣﺸﺘﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻻﺯﻣﻪ ﺁﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﻨﺪ .
    ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦﻫﺎ ﻗﺒﻮﻝ؛ ﻣﯽﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻓﺼﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﯾﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﯾﻦ ﻓﺼﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽﺷﺪ، ﻣﻦ ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﻗﺼﺪﯼ ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﻭﻟﯽ ﺭﺍﺳﺘﺶ، ﺁﻥ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺲ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺩﯾﺪﻡ ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩﻡ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺳﻪ ﻧﻘﻄﻪ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﻭ ﻧﺜﺮ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ . ﺑﺮﻋﮑﺲ ﭼﻨﺎﻥ ﻓﺮﻭﻏﯽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﻏﺎﻟﺐ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺣﺘﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺁﻥ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﺳﺮﯼ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﺪﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﯾﺎ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺟﺪﺍ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻥﺗﺮ ﺳﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺒﺨﻨﺪﺵ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﯽ ﻭﺻﻞ ﺑﻮﺩ، ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﺑﺪﻥ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﻢ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﯽﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ ﺑﻔﺸﺎﺭﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺛﺎﻧﯿﻪﺍﯼ ﺩﺭﺁﯾﺪ؛ ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺨﯿﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻡ، ﭼﻮﻥ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺁﻣﺪ، ﻣﺤﻮ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻧﮓ ﺗﻠﻔﻦ ﺑﻪ ﺻﺪﺍ ﺩﺭﺁﻣﺪ .


    ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺮﺱ ﻧﯿﺴﺖ، ﺍﯾﻦ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺑﻪ ﺟﺴﻢ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺴﻢ ﻣﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺑﺮﯼ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺮﻕ ﻭ ﺭﻋﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﮔﻮﺵ ﺑﺸﻨﻮﺩ، ﻃﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﮔﻮﺷﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ، ﻃﻮﻝ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ، ﺷﻨﯿﺪﻡ :
    ـ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ؟
    ـ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺳﯽ ﯾﮏ ﺣﺴﯿﻦ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺣﺴﯿﻨﯽ ﯾﮏ ﺯﯾﻨﺐ ﻭ ﻫﺮ ﺯﯾﻨﺒﯽ ﮐﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻧﯿﺎﻡ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﺁﯾﺪ . ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﻡ، ﺯﯾﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺎﺱ ﺷﻮﻡ ﻭ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﭼﻮﻥ ﺣﺴﯿﻦ . ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺱ ﺷﺪﻥ ﺑﯽﺩﺳﺖ ﺷﺪﻡ ﻭ ﯾﮏ ﺑﺎﺭ ﭼﻮﻥ ﺣﺴﯿﻦ ﺷﺪﻥ ﺑﯽﺳﺮ . ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ . ﺍﯾﻦﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﺩﺍﻧﯽ …ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﯼ … .
    ـ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩﺍﻡ؟
    ـ ﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻧﻤﯽﮐﻨﯿﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺩﻝﻫﺎ ﺟﺎ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ .


    ـ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﮐﻨﻢ؟
    ـ ﺣﻖ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﮐﻦ . ﺣﻖ ﺍﯾﻦ ﺍﺛﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻃﻮﺭﯼ ﺩﺭ ﯾﺎﺩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺰﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﻡ، ﮐﺎﻣﻞ، ﻭ ﻧﻪ ﺷﺮﺣﻪ ﺷﺮﺣﻪ، ﺁﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﺷﺪﻡ . ﺍﮔﺮ ﺣﺴﯿﻦ ﺭﺍ ﺳﺮ ﺑﺮﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﻋﺒﺎﺱ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ، ﺁﻧﺎﻥ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺳﺮ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﮐﻪ ﻣﺮﯾﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ، ﭼﻨﯿﻨﻢ . ﭘﺲ ﺗﻮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ ﺟﺴﻢ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽﺍﻡ ﺷﺮﺣﻪ ﺷﺮﺣﻪ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺟﺴﻤﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﮐﻦ، ﺑﺎ ﺳﺮ ﻭ ﺩﺳﺖ . ﺑﺨﻮﺍﻫﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﯽ . ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻢ، ﭘﺲ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻢ .
    ـ ﻣﺮﺍ ﻧﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﺍﯼ ﻓﺮﺽ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻪ ﮐﻠﻤﻪ ﺗﻮ ﭘﯿﺶ ﻣﯽﺁﯾﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺟﻤﻠﻪﺍﺕ ﻗﺪ ﻣﯽﮐﺸﺪ . ﺍﮔﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮ ﺟﺴﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻦ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻢ .
    ـ ﻣﻦ ﻣﻔﺘﺨﺮﻡ .
    ـ ﺍﺯ ﺗﻌﺮﻑ ﮐﻢ ﮐﻦ .
    ـ ﺣﺮﻑ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺯﺩﻡ .
    ـ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺴﻠﻂ ﺷﻮﯼ، ﺑﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﺯﻧﮕﯽ ﺁﺑﺎﺩ ﺑﺮﻭ …

    ـ ﺁﯾﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﯾﮏ ﻃﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ؟
    ـ ﺗﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻦ ﻣﻦ ﻣﯽﺁﯾﻢ .
    ـ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮﺭ ﺗﻠﻔﻨﯽ؟
    ـ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ . ﻣﻦ ﺍﺫﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻡ .
    ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺗﻠﻔﻦ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ ﺑﻮﻕ ﻣﻤﺘﺪ ﺯﺩﻥ، ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺷﻤﺎﺭﻩﺍﯼ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﮔﻮﺷﯽ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺭﻓﺘﻢ . ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺣﺠﯿﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﻨﮕﯿﻦ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﺁﻣﺪ ﺑﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﭼﺸﻢ ﭘﺎﯾﯿﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﻡ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ؟ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺏﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﮑﻮﺕ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍﺵ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺳﺨﻦ ﻧﮕﻮﯾﻢ . ﭼﻪ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺍﺳﺖ ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ .…
    ﻣﻨﻈﻮﺭﻡ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ … ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﻩﺍﻡ ﻭ … ﭼﻬﺮﻩﺍﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻩﺍﻡ، ﺑﺎ ﻗﺴﻢ ﻭ ﺁﯾﻪ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ؟ ﺍﯾﻦ ﺳﻪ ﻧﻘﻄﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺟﺎﻥ ﻧﺜﺮ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ؟ ﯾﺎ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺍﺯ ﻣﻦﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﯾﺎ ﺳﻌﯽ ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻡ؟ ﮐﺘﻤﺎﻥ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ … ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ؟ ﺧﻮﺍﺑﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻧﺸﻮﺩ
    نوشته شده در سه شنبه 23 آبان 1396 ساعت 11:00 قبل از ظهر توسط :  | دسته :
  •    [ نظرات ]